Orange Morning is coming!

laoliang island

2009-01-13T04:59:00.000-08:00

เพิ่งกลับมาจากเที่ยวเกาะเหลาเหลียงจังหวัดตรังค่ะ

นับเป็นการเดินทางที่ยาวนานและประทับใจ

ออกเดินทางตั้งแต่คืนวันพฤหัส ไปถึงท่ารถทัวร์จ.ตรังเช้าวันศุกร์

รถตู้ของบริษัทมารับไปกินอาหารเช้าแบบคนตรัง เป็นติ่มซำเล็กๆ หลายถาดมากองอยู่ตรงหน้า เลือกทานตามใจชอบ ตบท้ายด้วยโอวัลตินอุ่นๆ ก่อนที่จะไปเที่ยวในตัวเมืองตรังรอเวลาขึ้นเรือข้ามไปเกาะ

แวะชมบ้านคุณชวน หลีกภัย ทันทีที่ก้าวเข้าไปในพื้นที่ของบ้านก็รู้สึกถึงอากาศเย็นสดชื่น เพราะต้นไม้ใหญ่ในบ้านร่มรื่นกว่าบริเวณใกล้เคียงอย่างชัดเจน

จากนั้นไปรับเพื่อนร่วมทริปอีก 2 คนที่สถานีรถไฟ และเพิ่มอีก 2 คนที่โรงแรมในเมือง

เรานั่งเรือเฟอร์รี่ข้ามไปยังเกาะเหลาเหลียงในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น เพราะเหนื่อยกับการเดินทางตลอดทั้งคืน พอไปถึงเกาะเหลาเหลียง เขาต้อนรับเราทั้ง 4 คนด้วยรอยยิ้มและภาษาใต้อย่างเป็นทางการ

เราพักเต็นท์ที่ 29, 30 นอนเต็นท์ละ 2 คน

คนอื่นๆ ไปลองปีนผากัน แต่เราไม่ถนัดกิจกรรมหนักเลยหนีไปดำน้ำตื้นกัน

ตื่นเต้นกับการได้เยี่ยมบ้านนีโม ถึงจะไม่ค่อยรู้เส้นทางเพราะไปกันเองแต่ก็สนุก

ตกเย็นเราเริ่มกังวลเรื่องของกิน เพราะที่นี่ทำอาหารเป็นเวลา กินสะเปะสะปะเหมือนปกติไม่ได้

เสียดายที่สุดคือไม่มีปูให้กิน จ๊ะบอกว่าต้องไปช่วยแรม 5 ค่ำ หรือ 8 ค่ำ ชาวประมงถึงจะมีปูมาให้กินกัน

เรานั่งกินข้าวริมหาด มองพระจันทร์เกือบเต็มดวง ลมพัดเย็นจนหนาวเป็นระยะ

ตอนแรกคิดว่าจะไปคุยกันต่อในเต็นท์ แต่สุดท้ายก็แยกย้ายกันไปนอนเพราะง่วงเหลือเกิน

เรารู้สึกปลอดภัยแม้ไม่ได้นอนในห้องมิดชิด

(แต่พอคืนแรกผ่านไปถึงได้รู้ว่าเรารู้สึกปลอดภัยอยู่คนเดียว

เพราะเพื่อนๆ รู้สึกวังเวงกับบรรยากาศอยู่เหมือนกัน)

ตอนเช้าคนอื่นยังไม่ยอมตื่นกัน อากาศดี สดชื่น เราคว้ากล้องไปถ่ายรูปเก็บไว้

เดินเท้าเปล่าบนทราย ชายหาดว่างเปล่า ไม่มีใคร

นั่งเรือออกไปดำน้ำตื้นอย่างสนุกสนาน

ผิวสีเข้มขึ้น สมองปลอดโปร่งขึ้น

ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่กรุงเทพฯ จนหมดสิ้น

ตลอดเวลาที่อยู่ที่เหลาเหลียงรู้สึกดีใจที่เราไปพักผ่อนแบบไม่คุกคามธรรมชาติด้วยสิ่งก่อสร้างของมนุษย์

พยายามอย่างมากที่จะทิ้งขยะไว้ที่นั่นน้อยที่สุด อะไรเก็บมาทิ้งบนฝั่งได้ก็เก็บมา

ที่สำคัญยังได้ผูกมิตรกับเพื่อนใหม่ๆ ที่เราไม่เคยคิดว่าจะได้จากการเดินทางครั้งนี้

ถือว่าความเหนื่อยจากการเดินทางแลกมาซึ่งความสุขในการท่องเที่ยวได้คุ้มค่าที่สุด

เที่ยวอัมพวา

2008-11-25T05:46:00.001-08:00

ไปเที่ยวอัมพวาคราวนี้ไม่เงียบเหงา เพราะไปกับเพื่อนๆ ม.ปลายรวมกันได้ 11 คน

กิจกรรมส่วนมากจะนั่งล้อมวงกันช่วยคิดเลข ตั้งแต่ไปถึงจนเย็นย่ำเรือมารับไปล่องชมบรรยากาศ 2 ฝั่งคลองจึงได้แยกวง

เที่ยววัดริมคลอง แวะตลาดน้ำเดินเที่ยว ซื้อหาของกินในตลาด

กลับมาก็มารวมวงกันใหม่

ถือเป็นการแข่งขันนัดกระชับมิตร

เพราะมีบ้างที่เป็นมิตรร่วมลงหุ้นกัน มีบ้างที่แตกหักจากการขาดทุน

ท้ายที่สุดต้องแยกย้ายกันไปนอนกลิ้งเก็บแรงไว้เที่ยวต่อวันรุ่งขึ้น

ขากลับแวะเที่ยวอุทยาน ร.2

แล้วก็ได้รูปอย่างที่เห็น

สนุกสนานกับการถ่ายรูปเล่นกับเพื่อนๆ แล้วก็รู้สึกติดใจ

อยากไปเที่ยวทริปใหม่กันอีกแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไร

กว่ารวมตัวกันได้มันเหนื่อยจริงๆ

โดยเฉพาะเรานี่แหละ อยากจะไปเที่ยวซะเหลือเกิน

แต่จองวันไปเที่ยวยาก

ไว้ปีหน้าหวังว่าจะได้เที่ยวมากกว่านี้อีก

การแสดงของแสงบนเวที

2008-07-03T07:56:00.000-07:00

เขียนลงในนิตยสาร Happening นานพอสมควร

แต่เป็นชิ้นหนึ่งที่ตั้งใจเขียนเพราะเราชอบเรียนวิชาออกแบบไฟ

มันเป็นการออกแบบที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ มุมมอง เพื่อแสดงให้เห็นอารมณ์ของเรื่อง

และที่สำคัญได้ออกแบบไฟครั้งแรกในละครกำกับของตัวเองด้วย

ความทรงจำของเรากลายเป็นส่วนหนึ่งของบทความที่เขียนให้คนอื่นๆ อ่าน ดีใจจริงๆ

......................

การแสดงของแสงบนเวที

พระอาทิตย์กำลังตกดินฉายแสงสีส้มทั่วท้องฟ้า เด็กสาวผมยาวหน้าตาน่ารักกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง บนโต๊ะมีอุปกรณ์เขียนจดหมาย ถ้าให้เดาจากใบหน้ายิ้มแย้มของเธอ เธอน่าจะกำลังเขียนถึงคนรักที่อยู่แสนไกล

พระอาทิตย์ตกแล้วท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเข้ม เป็นเวลาที่บุรุษไปรษณีย์ผู้เป็นสามีของเด็กสาวกลับบ้าน เขาเมากลับมาเหมือนทุกวันในมือถือป้ายเลขที่บ้านเข้ามาด้วย เขาล้วงหาจดหมายที่ส่งมาถึงเด็กสาว เดินมาวางไว้ให้บนโต๊ะ ส่วนป้ายเลขที่บ้านเขาหาที่วางที่จะให้เด็กสาวเห็นชัดเจนที่สุดก่อนจะเดินไปที่เตียงล้มตัวลงนอน

เด็กสาวจ่าหน้าซองถึงผู้รับเสร็จแล้วกำลังเขียนที่อยู่ของผู้ส่ง แต่เธอนึกบ้านเลขที่ตัวเองไม่ออก เอ่ยถามบุรุษไปรษณีย์ว่า “พี่บ้านเราเลขที่เท่าไรนะ”

...

คำบรรยายข้างต้นคือภาพที่ปรากฏในฉากแรกของละครเวทีเรื่อง บุรุษไปรษณีย์ผู้หลงลืมเลขที่บ้านของตน ดัดแปลงมาจากเรื่องสั้นชื่อเดียวกันของคุณเรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ ในหนังสือ ชีวิตสำมะหาอันใด เรื่องนี้เป็นละครเวทีเรื่องแรกที่ฉันได้เขียนบทและกำกับการแสดงสมัยเรียนปี 4 เพื่อเป็นการสอบปฏิบัติวิชากำกับการแสดง

สิ่งที่กำลังเขียนถึงต่อไปนี้ไม่ได้เกี่ยวกับละครเรื่องนี้สักเท่าไรค่ะ เพียงแต่อยากยกขึ้นมาให้ผู้อ่านได้ลองนึกภาพตามสิ่งที่เกิดขึ้นบนเวทีเท่านั้น

องค์ประกอบสำคัญที่ทำให้คนดูเห็นภาพคือ แสง ถ้าสังเกตการบรรยายภาพจะเห็นได้ว่าแสงค่อยๆ เผยให้เห็นบรรยากาศ ฉาก ตัวละคร ต่อจากนั้นยังทำหน้าที่เคียงข้างนักแสดงไปจนจบเรื่อง

ในการออกแบบแสงในละครเวทีนั้นต้องคำนึงถึงการมองเห็นเป็นหลักค่ะ การจัดแสงเป็นการเลียนแบบมาจากแสงธรรมชาติที่อาบอยู่บนตัวเราทุกวี่วัน เพียงแต่แสงบนเวทีนั้นต้องสอดคล้องกับฉาก เลือกพื้นที่ในการมองเห็นบนเวทีเพื่อให้ความสำคัญต่อสารที่จะส่งไปยังคนดูอย่างครบถ้วนถูกต้อง รวมถึงเพิ่มและลดแสงในการมองเห็นอย่างเป็นธรรมชาติไม่ให้เป็นที่สังเกตมากเกินไปจนคนดูต้องหันมาจับผิดกันแทนที่จะสนใจละคร ดังนั้นแสงจึงเป็นได้ทั้งจุดเด่นและจุดด้อยของละครเวทีได้ หากไม่นำมาใช้อย่างถูกต้องเหมาะสม
แสงที่ช่วยในการมองเห็นเป็นสื่อในการรับและส่งสารค่ะ ดังนั้นในบทละครจะมีการระบุรายละเอียดของแสงไว้ด้วยว่าแสงจะเผยภาพแบบไหนให้คนดูได้เห็นกัน จะละเอียดมากน้อยแค่ไหนขึ้นอยู่กับคนเขียนบทละครเรื่องนั้นๆ สุดท้ายแล้วการออกแบบแสงต้องผ่านการตีความจากบทละครเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์

แสงมีหลายหน้าที่ หน้าที่แรกคือเพื่อการมองเห็นอย่างที่เล่าให้ฟังไปแล้ว นอกจากนั้นแสงยังบ่งบอกสภาวะอารมณ์และเวลา ให้ความรู้สึกหรือบรรยากาศ รวมถึงให้ความรู้สึกถึงพื้นที่กว้าง หรือแคบได้อีกด้วย
ในย่อหน้าแรกเราจะเห็นว่าแสงสีส้มและแสงสีฟ้าช่วยบ่งบอกเวลาโดยไม่ต้องพึ่งบทสนทนาของตัวละคร แล้วแสงที่ไม่ใส่เจลสีจะทำหน้าที่ให้การมองเห็น ดังนั้นไม่เพียงนักแสดงที่ทำหน้าที่แสดงเท่านั้นแสงยังมีส่วนในการแสดงเช่นเดียวกัน

การออกแบบแสงมีความละเอียดอ่อน เพราะแสงเป็นเครื่องมือที่ส่งผลต่อการมองเห็นของคนดูโดยตรง นอกจากจะต้องคิดว่าต้องใช้ไฟกี่ดวง มุมของไฟ การกระจายตัวของแสงและความเข้มของแสงจะเป็นอย่างไร สีที่จะช่วยในการสื่อความหมายและอารมณ์ตามบทมีสีอะไรบ้างแล้ว ยังต้องคำนึงถึงพื้นที่ ฉาก ของประกอบฉาก ความสูงของนักแสดง เงาที่จะเกิดบนเวที และความเคลื่อนไหวของแสงที่จะใช้ในแต่ละช่วง
ถึงจะฟังดูยากแต่ไม่ยากเกินกว่าที่จะเรียนรู้นะคะ เพราะหากเราทำความเข้าใจกับธรรมชาติของแสง เราจะสามารถนำคุณสมบัติของมันมาใช้ในการออกแบบได้

ในชีวิตประจำวันเราคลุกคลีอยู่กับแสงแดดและแสงนานาชนิด ไฟในบ้านแต่ละประเภทให้แสงที่แตกต่างกันอย่างไร แสงสร้างเงาแบบไหนได้บ้าง ข้อสังเกตเล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้นักออกแบบนำมาใช้ประโยชน์ได้ทั้งนั้น สมัยนี้คนที่ชอบพกกล้องถ่ายรูปคงพอรู้ว่าแสงแบบไหนถึงจะทำให้รูปออกมาดูสวย
ยิ่งคนที่เรียนศิลปะจะรู้ว่าแสงเงาสำคัญต่อการวาดภาพและลงสีแค่ไหน นักออกแบบแสงต้องศึกษาธรรมชาติของแสงเช่นเดียวกับคนเรียนศิลปะค่ะ เพราะการวางตำแหน่งไฟแต่ละดวงสร้างความแตกต่างให้กับภาพบนเวทีเหมือนกับการลงเงาในภาพวาดที่ให้ผลทางความรู้สึกต่างกัน

ความคิดสร้างสรรค์ทำให้ความเป็นไปได้ในการจัดแสงบนเวทีนั้นมีมากมายเหลือเกินค่ะ สิ่งที่เล่ามาเป็นพื้นฐานความรู้เกี่ยวกับแสงที่ใช้ในละครเวทีที่ยังไม่ลงลึกไปถึงอุปกรณ์ที่ให้ผลต่างกันในการใช้งาน
ปัจจุบันเทคโนโลยีทันสมัยทำให้การออกแบบแสงมีความสมจริงและมีเทคนิคใหม่ๆ น่าสนใจมากยิ่งขึ้น อีกทั้งยังส่งเสริมให้มีการเล่าเรื่องแบบใหม่ๆ อีกด้วย เพราะนอกจากจะมีการเลียนแบบแสงธรรมชาติแล้วยังมีการนำสไลด์ เลเซอร์ เครื่องฉาย เข้ามาเป็นสื่อผสมในการนำเสนอด้วย

แต่ถ้าหากถามว่าการออกแบบแสงเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยไหน คงต้องย้อนไปถึงสมัยที่มีการสร้างโรงละครเป็นครั้งแรก ในสมัยกรีก โรงละคร Dionysus ที่เอเธน เป็นโรงละครแบบเปิดโล่ง หันไปทางทิศตะวันออก การแสดงละครนั้นจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาแตกต่างกันในแต่ละวัน เพราะโรงละครในยุคแรกต้องอาศัยแสงธรรมชาติจึงคำนึงถึงช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์ตกกระทบในการแสดง

ในศตวรรษต่อมาการออกแบบไฟในละครเวทีมีการใช้ทั้งแสงธรรมชาติและวัสดุที่มนุษย์สามารถทำขึ้นเอง เช่น เทียน น้ำมัน คบไฟ ตะเกียง ยุคที่มีการใช้ตะเกียง น้ำมันก๊าด ส่งผลให้เกิดกลิ่นเหม็นและมีจำนวนโรงละครมากมายเกิดไฟไหม้ แต่การออกแบบแสงนั้นค่อยๆ มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้นเช่นกัน

วิวัฒนาการการออกแบบแสงบนละครเวทีเดินไปพร้อมๆ กับการค้นพบสิ่งประดิษฐ์ใหม่ๆ เมื่อมีการค้นพบหลอดไฟ การออกแบบแสงยุคสมัยใหม่จึงเริ่มต้นขึ้น การค้นพบนี้นำไปสู่การพัฒนาไฟขนาดเล็กที่สามารถนำไปติดตั้งตามตำแหน่งต่างๆ บนเวที

คงพอวาดภาพออกว่าการออกแบบแสงบนเวทีพัฒนาต่อเนื่องมาอย่างไรนะคะ ความตื่นเต้นที่มีต่อการออกแบบแสงบนเวทีดำเนินไปพร้อมกับการคิดประดิษฐ์อุปกรณ์ใหม่ๆ ในอุตสาหกรรมไฟ หลักเบื้องต้นในการออกแบบแสงบนเวทีหลายอย่างมีส่วนในการคิดประดิษฐ์อุปกรณ์ใหม่ๆ ขึ้น จนกระทั่งการออกแบบแสงไม่ได้หยุดอยู่แค่วงการละครเวทีเท่านั้น มันก่อเป็นความรู้สมัยใหม่ของการออกแบบแสงภาพถ่าย หนัง ละครทีวี และการแสดงคอนเสิร์ตในปัจจุบัน

เพียงแต่การทำงานออกแบบแสงในภาพถ่าย หนัง และละครทีวี จะแตกต่างจากการออกแบบแสงบนเวทีเพราะต้องทำงานควบคู่ไปกับการทำงานของตากล้องที่ทำหน้าที่แทนสายตาคนดูอีกที

มีอีกหลายเรื่องราวเกี่ยวกับแสงค่ะ เพราะแสงสามารถเป็นสัญลักษณ์หนึ่งที่ทำให้คนดูตีความและวิเคราะห์อารมณ์และสิ่งที่ซ่อนอยู่ในตัวละครได้เหมือนกัน แต่สัญลักษณ์เหล่านี้ไม่ได้มีแค่บนเวทีหรือในหนังที่เราดูเท่านั้นนะคะ มันใกล้ตัวเรามากค่ะ มากเสียจนบางครั้งไม่ได้สังเกต ลองมองแสงที่รายล้อมอยู่รอบตัวเราสิคะ แล้วจะพบว่าธรรมชาติสร้างบรรยากาศในชีวิตให้เราไม่ซ้ำทุกวันเหมือนกัน

...

ท้องฟ้าเป็นสีแดงอมส้ม เผยให้เห็นตู้ไปรษณีย์สีแดงที่ตั้งอยู่ ริ้วรอยบนพื้นผิวบ่งบอกว่ามันยืนอยู่ตรงนี้เนิ่นนานแล้ว หญิงตาบอดเจ้าของดวงตาเศร้าสร้อยค่อยๆ เดินมาส่งจดหมายเหมือนทุกวัน เธอบรรจงหย่อนจดหมายส่งไปในตู้ไปรษณีย์ ไม่มีคำพูดสักคำ เธอมองตู้ไปรษณีย์อีกครั้งก่อนเดินจากไป

...

หน้ากาก

2008-07-03T07:37:00.001-07:00

เด็กๆ จำไม่ได้เหมือนกันว่าเคยใส่หน้ากากตัวอะไรบ้าง

กระต่าย

แมว

ลิง

สิงโต

หรือ

ตัวการ์ตูนอื่นๆ

แต่เวลาใส่เราจะสามารถสวมบทบาทของตัวนั้นๆ ได้อย่างสนุกสนาน

สนุกเพราะเรารู้ว่าเรากำลังใส่หน้าของอะไรอยู่

กระต่ายจะกระโดดโลดเต้นใช่ไหม

แมวร้องเหมียวๆ

ลิงเกานู้นเกานี่

สิงโตคำรามน่าเกรงขาม แม้ว่าเราจะตัวเล็กเท่าแมวเหมียว

สนุกใช่ไหม

วันเวลาเหล่านั้นผ่านไปไม่รู้นานเท่าใด

เราไม่สามารถเอาหน้ากากใดมาใส่ให้ดูตลกได้อีก

ไม่รู้กลัวอะไร

รู้ตัวอีกทีเราไม่หยิบมันมาใส่เล่นอีกแล้ว

ไม่รู้กลัวอะไร

หรือว่าเพราะเรามีหน้ากากอื่นมาสวมใส่

หน้ากากซึ่งไม่ต้องหาหน้าตาของตัวอะไรมาวาดไว้

เพียงแค่ใจของเราเท่านั้นที่สร้างมันขึ้นมาปกปิดใบหน้าของตัวเอง

หลบซ่อนความรู้สึกของเราจากสายตาผู้คน

ปกป้องเราจากความเป็นจริงที่น่าอัปยศซึ่งเราอาจคิดไปเองว่ามันเป็นเช่นนั้น

หรือ

ปกป้องเราจากความน่าอายที่ผู้คนสามารถมองเห็นจากการกระทำที่มาจากตัวตนของเรา

แม้แต่เวลานอนเรายังรู้สึกต้องแบกรับความตึงเครียดของหน้ากากที่กดทับอยู่

น่าเศร้าเหลือเกิน

ไม่รู้ว่าหน้ากากไหนที่น่าเศร้ากว่ากัน

ระหว่างหน้ากากที่เราไม่สามารถหยิบมาใส่เล่น

กับ

หน้ากากที่เราห่อหุ้มใบหน้าของตัวเราตลอดเวลา

เมื่อไรที่เราจะสามารถถอดมันออกเพื่อเปิดเผยหน้าที่แท้จริงของตัวเองได้

เมื่อไรที่เราจะสามารถปลดปล่อยตัวเองจากหน้ากากที่หนาจนหนักเกินกว่าจะแบกรับได้

สีสันของน้ำ

2008-06-03T07:21:00.000-07:00

เมื่อก่อนแม่ไม่เคยบังคับให้ดื่มแต่น้ำเปล่าหรอกนะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมพอโตมาแล้วเกิดชอบดื่มแต่น้ำเปล่าขึ้นมา

ทั้งๆ ที่น้ำอัดลมหลากสีน่าสนใจกว่าตั้งเยอะ

ยิ่งน้ำแข็งน้ำเย็นก็ไม่แตะ

ประหลาดคนจริงๆ

จนกระทั่งเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเกิดปวดท้อง

พี่ป๊อปเดินไปหยิบยาในตู้เย็นมาให้ดื่ม

เป็นน้ำสีแดงสดใสน่าชิม

มันคือยาดองนั่นเอง

โอ้ย

ประทับใจ

แรกๆ ไม่อร่อยนะ จนเริ่มมีรสหวานติดที่ริมฝีปาก

เริ่มติดใจขึ้นมาทันที

น้ำสีๆ นี่อร่อยเหมือนกันแฮะ

Well, its time to choose

2008-05-16T03:20:00.000-07:00

My life arrives at the cross road again.

It's never easy to me.
I have to make a choice that may lead my life to the different way.

I'm going to change my job.
Change the way I live my life.
Well, I'm try to answer the question of my mind.
What I want to do.
What I want to be.
Now, I think I choose the right way.
Nothing to lose

(to someone that asked me, have I ever written in english? Actually, I wrote in english too. If you read at the begining of my blog, you will see. Hope you enjoy)

อัมพวา

2008-04-08T09:01:00.001-07:00

เดินไปยิ้มไป

นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้ปล่อยให้ 2 ขาพาตัวเอง

ไปท่องเที่ยวไกลห่างจากตัวเมือง

เยี่ยมเยียนตลาด ร้านค้า ผู้คนมากหน้า หลายตา

อัมพวามีทั้งเรือ รถจักรยาน สะพาน บ้านไม้เก่าๆ

ส่วนเรานำพาความเหนื่อยล้ามาทิ้งไว้ที่นี่

ฝากให้ลอยไปกับสายน้ำ

ประทับรอยเท้าที่เปลือยเปล่าไว้บนพื้น

เก็บฝุ่นกลับบ้าน

ส่วนหัวใจ ชุ่มชื่น รื่นรมย์ยิ่งขึ้น

มีชีวิตชีวากับบรรดาของที่ระลึกที่น่าตื่นตาตื่นใจ

ขนมอร่อยๆ

ปลาทูสดๆ ทอดราดน้ำปลา

คงไม่ต้องไปหาความสุขที่ไหนไกล

มีโอกาสอีกเมื่อไรจะกลับมาอัมพวาอีกแน่นอน

ดีใจจริงๆ

2008-04-08T08:17:00.000-07:00

แม้ว่าเรื่องที่เพิ่งเขียนก่อนหน้านี้

จะมาจากการตั้งโจทย์ร่วมกันของพี่วิภว์

แต่ดีใจที่เรื่องราวในความคิดนั้น

ยังคงดำรงอยู่จริง

...

เรื่องมีอยู่ว่า

เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งได้ไปดูคอนเสิร์ต

Bangkok Soul Much กับเพื่อนๆ โดยบังเอิญ

ความตั้งใจในตอนแรกอยากจะไปนั่งกินข้าวกันเฉยๆ

เพราะเพื่อนอีกคนนึงเพิ่งกลับมาจากอเมริกา

จนไปถึงแล้วรู้ว่าร้านปิดถึงเปลี่ยนแผนกันไปดูคอนเสิร์ตซะอย่างนั้น

กว่าคนจะมากันครบลงตัว กว่าจะได้เข้าไปดูคอนเสิร์ตกันจริงๆ

วงดนตรีก็เล่นไปหลายวงแล้ว

เราได้ดูวง ETC. กับ Groove Rider แค่ 2 วง

แต่กระโดดโลดเต้นกันสนุกสนานมาก

จำได้ว่าเคยสนุกอย่างนี้ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว

เวลามีวงดนตรีมาแคมปัสทัวร์ที่มหาวิทยาลัย

พวกเราจะออกไปดูวงที่ชอบ

แม้ไม่มีแอลกอฮอลเราก็เต้นกันเหมือนเมาได้

ตอนปี 4 เคยออกไปเต้นทั้งผ้าถุงต่อหน้าน้องๆ เฟรชชี่มาแล้ว

พอย้อนนึกกลับไปตอนนั้นยังตลกตัวเองไม่หาย

ดีใจจริงๆ ที่วันนั้นเราได้ไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน

และจะยิ่งดีใจกว่าถ้าเราได้ไปดูกันอีกในงานต่อๆ ไป

ตอนนี้เริ่มกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมอีกครั้ง

คงจะมีเวลาหาคอนเสิร์ตดูมากขึ้น

(แต่เสียดายเหมือนกันที่อายุปูนนี้แล้วต้องบอกลาผ้าถุงไป

เพราะเวลาใส่ผ้าถุงเต้นแล้วได้อารมณ์อย่างบอกไม่ถูก)

Jazz

2008-02-29T07:59:00.000-08:00

เย็นวันนี้ฉันและเพื่อนทั้ง 4 คนนัดกันที่เซ็นทรัลเวิร์ดเพื่อจะได้ออกเดินทางไปงานคืนสู่เหย้าที่ทับแก้ว

ฉันถึงก่อนคนแรกพอดีรู้ว่ามีนิทรรศการภาพถ่าย 9 days in the kingdom จัดแสดงอยู่ที่ Zen เลยเข้าไปชมฆ่าเวลา
ในงานมีภาพถ่ายของศิลปิน 55 คน กับ 9 วันในเมืองไทย
หลายมุมของกรุงเทพฯ และต่างจังหวัดถูกถ่ายทอดแบบที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นที่ไหนมาก่อน
ช่วงเวลาที่กำลังเดินรอเพื่อนอยู่ในงานภาพถ่ายนี้กลายเป็น
จังหวะการรอคอยที่มหัศจรรย์
เหมือนเราเดินอยู่ในประเทศไทยที่ดูไม่เหมือนประเทศไทยเอาเสียเลย
ระหว่างที่กำลังตื่นเต้นกับภาพถ่ายนุกโทรเข้ามาว่าถึงเซ็นทรัลเวิร์ดแล้ว ฉันค่อยๆ เดินผ่านภาพแต่ละภาพโดยไม่วางตา
พยายามจะกลืนเอาอาณาจักรแห่งนี้ไปทั้งหมดในระยะเวลาอันรวดเร็วที่สุด

แน่นอนว่านุกจะกลายเป็นคนขับรถจำเป็นในวันนี้
คนขับรถมาถึงแล้ว ผู้โดยสารคนหนึ่งคือ ฉัน มาถึงเหมือนกัน รออีก 2 สาวเท่านั้นเราก็จะสามารถออกเดินทางไปนครปฐมได้

พอแฟงกับน้องมาถึงเราทั้ง 4 คนเดินไปคุยกันไป
นึกไปถึงสมัยเรียน
สมัยที่ยังอยู่หอด้วยกัน
แม้แต่ละคนจะมีมุมที่เปลี่ยนแปลงกันไปบ้าง
แต่เมื่อทุกคนมาอยู่รวมกันบทสนทนาของเรามักนำพาไปในทิศทางเดิม

แฟงยังมีเหตุผลหลายแง่มุมสำหรับคำถามสักหนึ่งจากน้อง
นุกยังคงประนีประนอมเมื่อใครสักคนเริ่มทะเลาะกัน
ส่วนฉันมองไม่เห็นตัวเองว่ากำลังยืนอยู่ในตำแหน่งไหนของกลุ่ม
ที่แน่ชัดคือฉันคือผู้รับฟังเสมอ

เราทั้ง 4 ก้าวขึ้นรถฮอนด้าแจ๊ซสีดำของนุก
ออกเดินทางด้วยความสนุกสนานตื่นเต้น
เหมือนเด็กสาววางแผนไปเที่ยว

เดี๋ยวนี้กลุ่มเราเดินทางร่วมกันสม่ำเสมอ
บ้างนัดกันไปเที่ยวต่างจังหวัด
บ้างนัดกินข้าว
บ้างนัดดูมหรสพ ละครเวที คอนเสิร์ต แล้วแต่เทศกาล
แต่เราพยายามเจอกันอย่างน้อยเดือนละครั้ง
ไม่ใช่เพราะทำให้เป็นกฎกติกา
แต่เพราะเวลาจะไปไหนหรืออยากทำอะไรมักจะนึกถึงกันเสมอ

บนรถแฟงพยายามแต่งหน้าไปด้วย
ใครๆ ก็อยากสวยในงานคืนสู่เหย้า เราจะได้ไปเจอเพื่อน พี่ น้อง
ที่สำคัญแฟงเป็นถึงประธานเชียร์ คนรู้จักเยอะแยะ
โทรมไปเดี๋ยวจะแย่
น้องพยายามแต่งบ้างเหมือนกัน
ส่วนนุกมันคงแต่งมาตั้งแต่ออกจากบ้าน
ฉันขอยืมนู้นนี่มาปัดบ้างเพราะกลัวถ่ายรูปออกมาแล้วจะมองไม่เห็นหน้า

เพลงที่เปิดในรถเป็นเพลงสากลทันสมัย
ฉันไม่ได้ฟังเพลงใหม่ๆ นานแล้วตั้งแต่หยุดชีวิตตัวเองให้อยู่กับที่
ถ้าเป็นสมัยเรียนพวกเราจะได้ฟังเพลงใหม่ๆ เสมอ
ฉันจะเอาเพลงใหม่ทั้งไทยและสากลมาเปิดที่ห้อง
แฟงจะขนซีดีมาอัพเดท
น้องนั่งฟังไปกับพวกเรา
นุกยึดซีดีกลับไปฟังที่บ้านตลอด
ศิลปินหน้าใหม่ที่ใครไม่ค่อยรู้จัก ใต้ดิน บนดิน เรารู้จักหมด
ถ้ามีคอนเสิร์ตมาที่มหาลัยพวกเราจะไปดูด้วยกัน
ไปร้องเพลง เต้นระบำ บางทีเผลอรำฟ้อนกันอย่างสนุกสนาน
คอนเสิร์ตฟรีอย่างนี้ไม่ค่อยมีโอกาสได้ดูแล้ว
ยิ่งสมัยก่อนคณะดุริยางค์มักจะมีดนตรีมาแสดงให้ดูอยู่เรื่อยๆ
ทั้งคลาสสิก แจ๊ซ แสดงเดี่ยว แสดงเป็นวง
โรงละครยังได้ต้อนรับนักดนตรีและผู้ฟังอยู่บ่อยครั้ง
บรรยากาศอบอุ่นอิ่มใจ

พอไปถึงงานคืนสู่เหย้าได้เจอเพื่อนเยอะแยะ
นั่งกินนั่งคุยกันไปเรื่อย
ในงานมีการประมูลของเพื่อนำเงินมาช่วยคณะ
มีโชว์ร้องเพลงประจำคณะให้ซึ้งใจกัน
ศิษย์เก่าขึ้นพูดคุยบนเวที

พวกเรานั่งดูอยู่ห่างๆ
(โต๊ะพวกเราห่างจริงๆ)
ประทับใจอยู่ห่างๆ
กิจกรรมและบรรยากาศสนุกสนานไปตามอัธยาศัย

คืนนั้นนุกขับรถพาพวกเรากลับบ้านด้วยรถคันเดิม
ความเป็นเพื่อนของเรายังคงเดิม
ฉันคิดอยู่เสมอว่าพวกเราเมื่อเติบโตขึ้นจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างทีละเล็กทีละน้อย
ซึ่งพวกเราเฝ้ามองเวลานั้นอยู่อย่างใกล้ชิด

สิ่งที่อาจไม่สามารถเปลี่ยนไป
แม้วันเวลาผ่านไปเท่าไร
อยู่ภายใต้พวงมาลัยของนุกในรถฮอนด้าแจ๊ซคันนี้
พวกเราทั้ง 4 คน เมื่อได้มาอยู่รวมกัน
ฉันเชื่อว่าสถานะของพวกเราจะคงเดิม
จังหวะในการพูดคุยและระยะห่างในเดินการจับมือกัน
อ้อมแขนที่โอบกอดกัน
จะยังคงอยู่

แม้เราแก่ตัวลง เมื่อดนตรีบรรเลง ฉันเชื่อว่าพวกเราจะไปดูด้วยกัน
ร้องเพลง เต้นระบำ ฟ้อนรำกันอย่างสนุกสนานเช่นเคย

เช็คสเปียร์ ผู้สร้างตัวละครอมตะ

2008-02-16T06:09:00.000-08:00

เมื่อวานได้ไปงาน Reminder Award 2007 ของรุ่นน้องมาค่ะ
ได้ไปเจออาจารย์หลายคนอีกครั้ง ทั้งคุยกันถ่ายรูปกันสนุกสนาน
ทำให้นึกถึงวันเก่าๆ ที่เคยเรียนเคยเล่น แม้ว่าวันเวลาเหล่านั้นจะผ่านพ้นไป แต่สิ่งที่ยังนำมาใช้ได้เสมอคือเนื้อหาที่อาจารย์สอนไว้
ถึงตอนเรียนจะไม่ได้คิดถึงเรื่องการนำไปใช้สักเท่าไร แต่เมื่อเรียนจบออกมาทำงานแล้วกลับนำสิ่งที่เราเคยเรียนมาใช้ได้มากมาย
ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหา วิธีการวิเคราะห์ หรือวิธีในการเขียนหนังสือ (เพราะตอนเรียนต้องเขียนการบ้านส่งครูเยอะมาก)
ครั้งที่เรียนวิชา เช็คสเปียร์ เรียนด้วยความสนุกสนาน เรียกได้ว่าการเรียนละครเป็นความบันเทิงชนิดหนึ่งได้เลย
ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งจะได้ใช้วิชาที่ร่ำเรียนมาในการเขียนงานส่งนิตยสาร Happening จริงๆ ในหัวข้อที่เกี่ยวกับ วิลเลียม เช็คสเปียร์
วันนี้เลยลงเอาไว้เพื่อนึกถึงอดีตของตัวเอง รวมถึงบอกต่อเรื่องราวของเขาเผื่อว่าใครจะยังไม่เคยได้รับรู้ความสามารถของนักประพันธ์อมตะคนนี้

...

เช็คสเปียร์ ผู้สร้างตัวละครอมตะ

วิลเลียม เช็คสเปียร์ เป็นนักเขียนบทละครที่มีชื่อเสียงและมีบทบาทสำคัญมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์สมัยพระนางเจ้าอลิซเบธที่ 1 แห่งประเทศอังกฤษ ปัจจุบันทั่วโลกรู้จักเขาในฐานะนักประพันธ์คนสำคัญของโลก

เขาเกิดวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1564 ในครอบครัวฐานะปานกลาง ออกจากโรงเรียนตั้งแต่อายุ 15 และแต่งงานเมื่ออายุ 18 ปี เมื่อย้ายเข้ามาอยู่เมืองลอนดอนจึงเริ่มอาชีพเป็นนักแสดงตัวประกอบในโรงละครแห่งหนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มเขียนบทละครจนผลงานของเขาเป็นที่รู้จักจนถึงปัจจุบัน เช็คสเปียร์เสียชีวิตวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1616 อายุได้ 52 ปีเท่านั้น ในช่วงเวลาที่เขามีชีวิตอยู่ได้สร้างบทละครอมตะไว้อย่างน้อย 37 เรื่อง และบทกวีอีกมากกว่า 150 บท

บทละครของเขาล้วนแล้วแต่มีชื่อเสียงและได้รับความนิยมตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน แม้จะรู้สึกคุ้นหรือเหมือนเคยได้ยินชื่อละครของเขามาบ้าง แต่น้อยคนนักที่จะกล้าเข้าไปทำความรู้จักกับผลงานของเขาโดยตรง หลายคนแค่ได้ยินชื่อเช็คสเปียร์ก็หนาวแล้ว ไม่ต้องพูดถึงบทละครภาษาอังกฤษที่แต่งเป็นกวีล้วนๆ (ซึ่งต่อให้แปลเป็นภาษาไทยก็ไม่คิดอ่าน) ได้เห็นความหนาของหนังสือพาลจะทำให้เป็นลม (ตามประสาคนรักการอ่านบ้านเรา) ดังนั้นถึงยังไม่เคยสัมผัสกับบทละครของเขาก็คงคิดไปต่างๆ นานาว่า ภาษาโบราณน่ากลัว บทกวีน่าเบื่อ หรือไม่ก็ปล่อยให้วรรณกรรมอมตะเป็นหน้าที่ของพวกคงแก่เรียนใช้ศึกษากันเท่านั้น
หารู้ไม่ว่าบทละครของเขาก้าวล้ำเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในเรื่องเล่าที่ทุกคนต้องผ่านหูมานานแล้ว หากนึกดูดีๆ จะรู้ว่าผลงานของเช็คสเปียร์ไม่ได้ห่างไกลจากการรับรู้ของเราเลย ทุกคนต้องเคยได้ยินเรื่องรักรันทดของโรมิโอและจูเลียต หรือ โศกนาฏกรรมของเจ้าชายแฮมเล็ตผู้โดดเดี่ยวมาบ้าง ละครของเช็คสเปียร์ไม่ได้จำกัดอยู่ในแวดวงของผู้ที่สนใจวรรณกรรมเท่านั้น หากแต่แพร่หลายอยู่ในหนังหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นหนังที่สร้างตามบทประพันธ์ดั้งเดิมหรือหนังที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากบทละครของเช็คสเปียร์

หนังที่นำบทละครมาสร้างมีมากมายหลายเวอร์ชั่น คนที่ได้ดู Romeo and Juliet (1996) เวอร์ชั่นที่ Leonado Di Caprio แสดงกับ Claire Danes คงจำกันได้ว่าหนังเรื่องนี้สนุกแค่ไหน เพราะผู้กำกับ Baz Luhrman นำความรักที่ก่ออยู่ท่ามกลางความขัดแย้งของ 2 ตระกูลออกมาถ่ายทอดได้ร่วมสมัยถูกใจวัยรุ่น ในขณะที่ยังคงบทสนทนาที่เป็นบทกวีไว้เพื่อแสดงความเคารพต่อบทละครของเช็คสเปียร์ได้อย่างซาบซึ้งตรึงใจ ถ้าได้สังเกตดีๆ จะเห็นชื่อของสถานที่และสิ่งของต่างๆ ในเรื่องยังใช้ชื่อเดียวกับคน สถานที่ และสิ่งของในบทละคร แม้แต่ปืนที่ Romeo ใช้ในเรื่องยังมีคำว่า Sword ซึ่งหมายถึงดาบที่ตัวละครใช้ในบทดั้งเดิมสลักอยู่

ยังมีหนังที่นำพล็อตมาจากเรื่องนี้มาสร้างจนโด่งดังเช่นกันคือ West Side Story (1961) ที่ Natalie Wood แสดงกับ Richard Beymer แต่ปรับจากความขัดแย้งของตระกูล Capulet และ Montagueเป็นความขัดแย้งระหว่าง Puerto Rican และ White Gangs ในนิวยอร์คซิตี้แทน หนังเรื่องนี้กลายเป็นหนังเพลงสุดคลาสสิกอีกเรื่องหนึ่งที่คอหนังรู้จักกันดี

หนังเรื่อง O (2001) นำแสดงโดย Mekhi Phifer(Odin James), Josh Hartnett(Hugo Goulding), Andrew Keegan(Michael Cassio) และ Julia Stiles(Desi Brable) นำพล็อตมาจาก Othello มาทำให้เป็นเรื่องของวัยรุ่นนักบาสเก็ตบอลดาวรุ่งที่ถูกเพื่อนอิจฉาจนอนาคตถูกทำลายลงเพราะความหึงหวงในที่สุด
ปี 2000 มีการสร้างหนัง Hamlet เวอร์ชั่นใหม่ที่ใช้ฉากหลังเป็นมหานครนิวยอร์ค Ethan Hawke รับบท Hamlet ในเรื่องพ่อของเขาถูกอาแท้ๆ ของตัวเองฆาตกรรม Julia Stile รับบท Ophelia หญิงผู้เจ็บปวดเพราะความรักที่มีต่อ Hamlet จนต้องฆ่าตัวตายในที่สุด บทละครเดิม Hamlet นำละครที่เลียนแบบเหตุการณ์เหมือนกับที่อาฆ่าพ่อของเขามาแสดงให้คนดูเพื่อจับพิรุธของอา ส่วนในหนังเรื่องนี้ Hamlet ทำหนังสั้นมาฉายให้อาและแม่ของเขาดูเป็นการดัดแปลงเพื่อให้เข้ากับยุคสมัยมากขึ้น ส่วนชะตากรรมของตัวละครในเรื่องส่วนใหญ่ยังคงไว้เช่นเดิม

The Banquet (2006) ที่จางซิยี่เล่นก็มีพล็อตมาจากเรื่อง Hamlet เช่นกัน แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นหนังจีนที่ตั้งชื่อตัวละครใหม่หมด แต่ในเนื้อเรื่องนั้นยังคงเดิม สิ่งที่หนังเรื่องนี้คงไว้คือวิธีการฆ่าจักรพรรดิองค์เก่าซึ่งเป็นพ่อของเจ้าชายอวู๋หลวนโดยการเป่ายาพิษเข้าไปในหูเหมือนพ่อของ Hamlet มีการเปลี่ยนมุมมองการเล่าเรื่องให้เฉลี่ยไปทางตัวละครฮองเฮาหวั่นที่จางซิยี่เล่นไปจากเจ้าชายอวู๋หลวน (Hamlet) ที่แดเนี่ยล วูเล่นบ้าง รวมถึงปรับความสัมพันธ์ของตัวละครต่างๆ ให้ได้อารมณ์หนังตะวันออกยิ่งขึ้น จะเสียดายก็แต่เพียงตัวละครที่มีความสลับซับซ้อนอย่าง Hamlet ต้องถูกตัดทอนไป และแม้จะพยายามใส่ความซับซ้อนให้กับจางซิยี่แล้วก็ยังถือว่ามีน้ำหนักน้อยไปกว่าบทประพันธ์ดั้งเดิมนัก

เปลี่ยนมาพูดถึงหนังที่สร้างมาจากสุขนาฏกรรมบ้าง หนังวัยรุ่นเรื่อง 10 Things I Hate about You (1999) ที่แสดงโดย Julia Stiles และ Heather Ledge ก็นำพล็อตมาจากบทละครเรื่อง The Taming of the Shrew (แต่งประมาณปี 1593-1594) ซึ่งถ้าดูเผินๆ อาจจะคิดว่าเป็นหนังรักวัยรุ่นทั่วไปเท่านั้น
ล่าสุดหนังเรื่อง She’s the Man (2006) แสดงนำโดย Amanda Bynes(Viola), Chunning Tatum(Duke), Laura Ramsey(Olivia) และ James Kirk(Sabastian) ก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจากบทละครเรื่อง Twelfth Night (แต่งประมาณปี 1599-1600) ซึ่งแม้จุดเริ่มจะไม่เหมือนกับต้นฉบับที่ตัวนางเอกรอดชีวิตจากเรืออัปปางมาถึงชายฝั่งเมือง Illyria แต่ฉากเปิดของเรื่องเธอเล่นฟุตบอลอยู่บนชายหาดซึ่งมีสัญลักษณ์ห่วงยางช่วยชีวิตปรากฏอยู่ด้วย ส่วนโรงเรียนที่ Viola ไปสวมรอยแทนฝาแฝดมีชื่อว่า Illyria เหมือนกับชายฝั่งที่ปรากฏในเรื่อง Twelfth Night ที่ Viola รอดชีวิตจากเรืออัปปางไปอยู่ที่เมืองนั้น ส่วนชื่อร้านอาหาร Cesario ที่เหล่าวัยรุ่นไปรวมตัวกันในเรื่องนั้นเป็นชื่อเดียวกับนามแฝงที่ Viola ใช้ในการปลอมตัวเป็นผู้ชายในบทดั้งเดิม

ส่วนหนังเรื่อง Shakespeare in Love (1998) ที่ Ralph Fiennes(Shakespeare) และ Gwyneth Paltrow(Viola) แสดงนำนั้นเชื่อว่าใครหลายคนคงนึกสงสัยว่าเป็นชีวิตจริงของเช็คสเปียร์หรือเปล่า บอกได้เลยว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้สร้างมาจากชีวิตจริงของเช็คสเปียร์แต่ได้นำส่วนประกอบในชีวิตของเขามาสร้างเป็นหนังเรื่องนี้

คนเขียนบทได้รับแรงบันดาลใจจากบทละครหลายเรื่องของเช็คสเปียร์ จึงพยายามตั้งสมมติฐานถึงที่มาของบทละครเรื่อง Romeo and Juliet ว่าเช็คสเปียร์ได้รับแรงบันดาลใจมาจากผู้หญิงสูงศักดิ์คนหนึ่งที่ชื่อ Viola (ซึ่ง Viola คือชื่อของตัวเอกในละครเรื่อง Twelfth Night นั่นเอง) คนเขียนบทนำชิ้นส่วนต่างๆ มาประกอบกันได้อย่างลงตัว จนคนดูหนังเรื่องนี้อาจเชื่อได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในหนังเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง รวมถึงยังมีการนำคนที่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์เช่น Christopher Marlowe นักเขียนบทละครชื่อดังในสมัยนั้นมาเป็นส่วนหนึ่งในการดำเนินเรื่องอีกด้วย แสดงโดย Rupert Everett ในเรื่องเขาเป็นเพื่อนนักเขียนบทละครของ Shakespeare ที่ให้คำปรึกษาเรื่องชื่อละครที่เช็คสเปียร์กำลังแต่งอยู่จนได้เป็นชื่อ Romeo and Juliet ในที่สุด

วิลเลี่ยม เช็คสเปียร์สิ้นลมไป 391 ปีแล้ว แต่ตัวละครของเขายังไม่ได้ตายจากไปพร้อมกับผู้ประพันธ์ คนหลายเชื้อชาติยังคงหยิบบทละครเวทีของเขามาสร้างให้คนได้ดูกันอยู่เรื่อยๆ บทละครถูกนำมาสร้างต่อและก่อให้เกิดแรงบันดาลใจในการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หลายเรื่องในเวลาต่อมา ตัวละครที่เขาสร้างมีอายุต่อมาอีกกว่า 400 ปี ยิ่งไปกว่านั้นมีแนวโน้มว่าจะคงมีลมหายใจยาวนานต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนแปลงรูปร่างหน้าตาของตัวละครไปบ้างแต่จิตวิญญาณของตัวละครที่เช็คสเปียร์สร้างยังคงประทับอยู่ไม่เสื่อมคลาย

ถ้าอยากจะลองหากหนังที่ดัดแปลงมาจากบทละครของเช็คสเปียร์ลองหาเรื่องเหล่านี้มาดูได้

- Forbidden Planet (1956) ดัดแปลงจากเรื่อง The Tempest กำกับโดย Fred M. Wilcox
- Throne of Blood และ The Castle of the Spider’s Web (1957) ดัดแปลงจากเรื่องMacbeth กำกับโดย Akira Kurosawa
- Valley Girl (1983) ดัดแปลงจากเรื่อง Romeo and Juliet กำกับโดย Martha Coolidge
- Ran (1985) ดัดแปลงจากเรื่อง King Lear กำกับโดย Akira Kurosawa

...

อันที่จริงเรื่องราวที่เกี่ยวกับเช็คสเปียร์ยังมีอีกมาก เพราะตอนที่ได้เรียนวิชาของภาคภาษาอังกฤษนั้นได้อ่านบทประพันธ์ของเขาและรับรู้ความอัจฉริยะในด้านการประพันธ์ของเขาอย่างลึกซึ้ง จำได้ว่าตอนเรียนนั้นนับเป็นความประทับใจที่สุดวิชาหนึ่งทีเดียว
หากมีโอกาสอาจจะได้หยิบยกมาเล่าให้ฟังบ้าง สักประโยค 2 ประโยคก็ยังดี

เผชิญความเหงา

2008-02-12T22:31:00.000-08:00

...

การตัดสินใจเปลี่ยนแปลงชีวิต

กลายเป็นเรื่องง่ายสำหรับการปรับตัว

แต่เป็นเรื่องยากที่จะลดการสะเทือนใจ

...

นั่งเรือไปใจคิดถึงแต่ว่าจุดหมายที่เรากำลังไปถึงจะทำให้เรามีความสุขได้หรือเปล่า

ปัญหาที่ค้างคาใจบางครั้งสลัดได้ยากกว่าเวลาที่เราเผชิญหน้ากับมันโดยตรง

เวลาผ่านไป เมื่อถึงที่หมายจริงๆ กลับไม่คิดอะไรอีกแล้ว

ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะพักผ่อนหย่อนใจลงในน้ำทะเลจนเปียกชุ่ม

ว่ายไปในมหาสมุทรที่มนุษย์สำรวจไม่ถึง

ดึงแขนที่เหนื่อยล้าของตัวเองปีนป่ายไปยังดวงดาวระยิบระยับที่เห็นไม่ได้ในเมืองใหญ่

ครั้นเมื่อหลับฝันไปกลับเห็นภาพที่ตัวเองจินตนาการขึ้น

ความคิดถึงโหยหาและกังวลหลอกหลอนให้น้ำตาไหลลงมาจนต้องปลุกตัวเองให้ตื่นจากฝัน

หัวใจหล่นลง พร้อมกับถูกบีบรัด

เมื่อรู้ว่าจริงๆ แล้วจะไม่ได้เจอหน้ากันอีก

แม้ในฝันยังไม่สามารถโกหกตัวเองได้ว่าเราจะต้องจากเขาไปจริงๆ

ยิ่งในฝันยังไม่สามารถโกหกตัวเองได้ว่าเรารักพวกเขาเต็มหัวใจ

และเรากำลังทอดทิ้งเขาไปไกลห่าง

แม้สามารถกลับไปหา

ไปเจอหน้า

แต่ใจไม่สามารถโกหกตัวเองได้ว่าปรารถนาชิดใกล้มากมายเพียงใด

โปรดเถิดน้ำทะเลใส

ช่วยชะล้างจิตใจให้คลายเหงา

ท้องฟ้าช่วยนำพาดวงดาว

มารักษาดวงใจทุกคนที่ต้องเผชิญกับความคิดถึง

ไม่ให้ปวดร้าวมากนัก

...

ถึงเวลาแล้วที่ต้องเผชิญความเหงาที่แท้จริง

...

ขมจดจำ หวานจับใจ

2008-02-12T22:22:00.000-08:00

งานเขียนชิ้นนี้เขียนเก็บไว้นานแล้วค่ะ เนื่องจากพี่ที่รู้จักกันขอให้เขียนมาลงนิตยสารแฟชั่นของเขาประกอบกับเรื่องราวของนางแบบ ผ่านไปประมาณปีกว่า รู้สึกว่าอยากหยิบมันขึ้นมาให้คนอื่นลองอ่านดูบ้าง

Bitter Sweet Memory

ตู้กระจกหน้าร้านขายขนมเต็มไปด้วยเด็กๆ ยืนเอาหน้าแนบกระจกร้าน พวกเขามองดูลูกกวาดหลากชนิด รวมถึงช็อกโกแลตห่อกระดาษที่จัดอยู่ภายในพลางชี้ให้เพื่อนดูว่ามีชิ้นไหนบ้างที่ตนอยากจับจอง
พวกเขาคงนึกว่าเอาหน้าแนบกระจกอย่างนั้นแล้วจะสามารถทะลุผ่านไปลิ้มรสขนมหวานได้กระมัง
เจ้าของร้านนึกสนุกอยากจะแกล้งเด็กเหล่านั้นบ้าง เขาค่อยๆ คลานหลบต่ำไปหน้าร้านเงียบๆ แล้วกระโดดแลบลิ้นหลอกเด็กๆ พวกนั้นจนตกใจวิ่งแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง

เขาหัวเราะชอบใจที่แกล้งเด็กพวกนั้นสำเร็จกำลังหันหลังกลับไปหยิบผ้ามาเช็ดกระจกแต่ยังไม่ทันกลับหลังหันไป เขาเห็นหัวเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก้มต่ำอยู่ คงไม่ทันได้วิ่งหนีไปเหมือนเพื่อนๆ
เธอนั่งจุ้มปุ๊กอยู่คนเดียว สงสัยไม่รู้ว่าเพื่อนๆ วิ่งหนีหายไปหมดแล้ว มือเล็กๆ ทั้งสองข้างปิดตาแน่นจนมองไม่เห็นหน้า รอยยิ้มพลันปรากฏอยู่บนใบหน้าชายหนุ่มเจ้าของร้านอีกครั้ง

เขาเดินออกมาหน้าร้านเงียบๆ หวังจะแกล้งให้เด็กผู้หญิงสะดุ้งตกใจ ค่อยๆ เขยิบไปใกล้ทีละก้าว... ทีละก้าว... ทีละก้าว... เพื่อเข้าประชิดตัวเด็กผู้หญิงคนนั้น
บู้! “เฮ้ย” เขาหงายหลังล้มตึง
ให้ตายสิ กลับกลายเป็นเขาที่ตกใจเสียเอง เด็กผู้หญิงยิ้มกว้างหัวเราะคิกคักก่อนวิ่งออกไป เธอหันกลับมาโบกมือให้เขาทั้งๆ ที่ยังหัวเราะอยู่อย่างนั้น
เธอวิ่งไกลออกไปแล้ว ทิ้งให้ชายหนุ่มยังยืนตะลึงนิ่งอยู่ที่เดิมคนเดียว
“โดนเด็กเอาคืนจนได้” เขายิ้ม ในใจไม่ได้มีความโมโหเหมือนผู้ใหญ่คนอื่นที่มักรู้สึกเสียหน้าเวลาโดนเด็กแกล้ง ใบหน้าของเด็กคนนั้นยังประทับอยู่ในใจเขาแม้ในฝัน

..................

เช้าวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มลุกขึ้นมามีแรงบันดาลใจจัดร้านใหม่ ความฝันเมื่อคืนคล้ายกับจะมีเด็กผู้หญิงคนนั้นมาคอยช่วยทำขนมอยู่ข้างๆ เธอสูงไม่ถึงเอวเขาด้วยซ้ำแต่สามารถทำขนมได้คล้องแคล้วเหมือนผู้ใหญ่มืออาชีพ แต่นั่นเป็นภาพลางๆ เท่านั้น ตอนนี้สิ่งที่ชัดเจนกว่าอยู่ตรงหน้า
ขนมหลายสีสันและรูปร่างใหม่ๆ ถูกนำมาจัดอวดโฉมอยู่หน้าร้าน ทำให้บรรยากาศสดใสขึ้นอีกมาก แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะรู้สึกแจ่มใสตลอดเวลาที่นั่งเฝ้าอยู่ที่ร้านอยู่แล้วก็ตาม ยิ่งได้ทำขนมลูกกวาดสีใหม่ๆ นำมาวางแทนที่ขนมเดิมยิ่งทำให้รู้สึกร่าเริงเพิ่มขึ้นอีก
ระหว่างที่เขาวางขนมแต่ละชิ้นเขาจะรู้สึกถึงรสชาติของมันไปด้วย อมยิ้มสีรุ้งอันนี้เมื่ออมอยู่ในปากจะมีรสหวานในขณะเดียวกันยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ติดอยู่ในปากด้วย คนที่กินจะรู้สึกถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ยามฝนหยุดตกใหม่ๆ แน่นอนว่าสายรุ้งที่ทอดผ่านท้องฟ้าเป็นแรงบันดาลใจในการทำอมยิ้มชนิดนี้ สำหรับลูกกวาดเม็ดกลมหลากสีมาจากงานเทศกาลประจำปี ทั้งบนอาคารและต้นไม้ถูกประดับด้วยลูกโป่งหลายสี เหมือนลูกกวาดหลายเม็ดที่มีสีไม่ซ้ำกันอย่างนี้
สำหรับช็อกโกแลตรสขมเป็นสูตรที่พิเศษกว่าขนมหวานชิ้นอื่นๆ มันคือความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน

..................

นึกไปแล้วหน้าเธอเหมือนเด็กผู้หญิงคนเมื่อวาน ลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้าง จมูกรั้น ตาดำกลมโต ผิดแค่ตรงใบหูของเธอที่กางน้อยกว่าเด็กคนนั้นสักหน่อย
หน้าร้อนเธอไม่กลัวที่เดินผ่านทางเดินที่มีร่มไม้ ทั้งๆ ที่ทุกคนเดินหลบอยู่ใต้ร่มตึกเท่านั้น หน้าฝนเธอคือคนที่ออกไปเล่นน้ำฝนไม่กลัวเป็นหวัดเลยสักนิด หน้าหนาวเราสองคนทำช็อกโกแลตร้อนกินให้ใจอุ่นอิงกัน ความทรงจำตอนนั้นเหมือนลูกกวาดและอมยิ้มหลากสีที่สร้างความร่าเริงให้เขาอยู่เสมอ
นั่นคือความโชคดีที่เกิดขึ้นในชีวิต ครั้งหนึ่งที่มีคนรัก ครั้งหนึ่งที่ความฝันอยู่ใกล้แค่เอื้อม หรือความสุขนิรันดร์ไม่ได้ยากเย็นเช่นใครคิด

..................

ที่จริงแล้ว... ความสุขนิรันดร์ได้มายากยิ่ง ความฝันสร้างความมุ่งมั่นให้ใจพุ่งไปยังจุดหมาย ในเมื่อความฝันของเธอต่างไป หัวใจของเธอจึงพุ่งไปทางนั้น
ช็อกโกแลตขมนี้จึงเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่เราต่างแยกทางเดิน

..................

เด็กผู้หญิงคนเมื่อวานยืนอยู่หน้าร้านด้วยแววตาเป็นประกาย ชายหนุ่มมัวแต่นั่งนึกถึงอดีตของตัวเองจนลืมมองว่าเธอค่อยๆ ก้าวเข้ามาในร้านแล้ว
“พี่ชายทำขนมแบบใหม่เหรอคะ”
เขาตกใจตื่น เปล่าหรอก เขาไม่ได้ตื่นจากฝัน หากแต่เขาตื่นจากอดีตที่มีเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นคนปลุก
เด็กผู้หญิงยื่นเหรียญทองให้เขาพร้อมกับชี้ไปที่ช็อกโกแลตขมที่ห่อด้วยกระดาษสีเงินผูกโบว์สีขาว
“ชิ้นนี้มีรสขมด้วยนะ หนูเป็นเด็กกินลูกกวาดดีกว่าไหม” ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับแนะนำลูกกวาดสีสดใสข้างๆ วันนี้เธอและเขาเป็นเพื่อนกัน ไม่ได้คิดเอาชนะด้วยการแกล้งอีกแล้ว
“หนูอยากกินชิ้นนี้นี่นา...” แววตาของเธอคลายความสดใสลงไป ก่อนที่ประกายนั้นจะกลับขึ้นมาใหม่พร้อมน้ำเสียงที่อ้อนวอนกึ่งรบเร้า “ถ้าอย่างนั้นหนูชิมก่อนได้ไหม ถ้าไม่อร่อยแล้วหนูจะซื้ออย่างอื่น หนูเอาอย่างอื่นกลับบ้านก็ได้แต่ต้องลองชิ้นนี้ก่อนนะ พี่ชายให้หนูชิมนะ” เพียงประโยคแรกเขาก็สิโรราบให้กับเธอแล้ว ใครจะยอมใจแข็งอยู่ได้เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆ ที่อ่อนหวานเช่นนี้ เขาตัดแบ่งช็อกโกแลตในถาดที่ยังไม่ได้ห่อให้เธอลองชิมก่อน ทั้งๆ ที่รู้ว่าจะได้เห็นหน้ายู่ๆ ของเธอหลังจากได้ลิ้มรสขมเข้าไป
“อร่อยจัง...” ชายหนุ่มประหลาดใจที่เธอชอบรสชาติช็อกโกแลตแบบผู้ใหญ่นี้
เด็กมักจะชอบขนมหวานนี่นา หรือว่าเด็กคนนี้จะแกล้งบอกเพราะกลัวเสียฟอร์มกันแน่
เธอเงยหน้าขึ้นมามองเข้าด้วยความสงสัย “ไม่เห็นขมเลยนี่คะ ทำไมพี่ชายบอกว่าขม” ชายหนุ่มยิ่งสงสัย เขาตัดชิมคำหนึ่ง รสชาติหวานกลมกล่อมดั่งช็อกโกแลตร้อนที่เขาเคยดื่มกระจายทั่วลิ้น

..................

เขาเดินออกมาหน้าร้านส่งลูกค้าตัวน้อย เด็กผู้หญิงถือช็อกโกแลตในมือกึ่งเดินกึ่งกระโดดกลับบ้าน เธอหันมาโบกมือให้เขาก่อนที่จะมุ่งหน้าต่อไป มันช่างดูเป็นการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ของนักผจญภัยตัวน้อยจริงๆ
เจ้าของรอยยิ้มหวานจากไปแล้วแต่ในใจเขายังคงมีรสชาติความหอมหวานกรุ่นอยู่ไม่คลาย

..................

หลายปีที่ผ่านมาเขาเคยทำช็อกโกแลตขมนั้นได้เป็นรสชาติเดิมไม่แปรเปลี่ยน แต่ทำไมวันนี้รสชาตินั้นถึงจางหายไป
มันกลายเป็นรสชาติใหม่ที่เขาเองอดรู้สึกชื่นชมมันไม่ได้
หรือเพราะเมื่อคืนในความฝัน เขามีเด็กผู้หญิงคนนี้อมยิ้มอยู่เคียงข้าง
เธอปลุกให้เขาสามารถลิ้มรสชาติแสนหวานของชีวิตได้บ้าง แม้ที่ผ่านมาความฝันของเขาจะปะปนไปด้วยความขมไม่จาง

ความหวานของรอยยิ้มและลักยิ้มบนใบหน้านั้นเพิ่มรสชาติในความทรงจำของเขาขึ้นอีกรสชาติหนึ่ง ซึ่งเมื่อเธอเดินผ่านบ้านใครต่อใคร เธอคงสร้างรสชาติใหม่ให้กับพวกเขาเหล่านั้นได้เช่นกัน

.....................

โจทย์ของงานชิ้นนี้คือ ช็อกโกแลต ค่ะ พลางคิดถึงตัวเองที่ชอบกินช็อกโกแลตและบรรยายออกมาอย่างนี้
ถ้าใครมีเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับช็อกโกแลตลองมาแลกเปลี่ยนกันบ้างนะคะ

บ่าของอัศวิน

2007-12-29T06:36:00.000-08:00

2 แขนเธอโอบรอบคอฉันไว้แน่น
น้ำตาค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย เสียงสะอื้นเหลือเพียงลมหายใจกระตุกเงียบๆ

เมื่อทุกสิ่งสงบลง คางของเธอจึงเกยอยู่บนบ่าของฉันอย่างผ่อนคลาย
ไม่มีแล้วความดิ้นรนไขว่คว้าหาผู้พิทักษ์หลังความเจ็บปวด
บัดนี้เจ้าหญิงปลอดภัยแล้ว
...

จริง ฉันคือผู้อัศวินของเธอ ไม่สามารถเป็นได้มากกว่านี้หรือน้อยกว่านี้
บางครั้งหากต้องการปกป้องความฝัน ความหวัง ความสนุกสดใส
ฉันจะมอบบ่าคู่นี้ไว้ให้คางเธอเข้ามาเกยกอง

บางครั้งหากต้องการแสดงความยินดี เธอยังคงโผมุ่งตรงมายังบ่าของฉันด้วยรอยยิ้ม
...

เป็นระยะเวลานานกว่าเธอจะวางใจนำคางของเธอมาเกยอยู่บนบ่าของฉัน
ส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอมอบหัวใจให้คนไม่ยิ่งใหญ่เช่นฉันอาจเป็นเพียงแค่ความพร้อมเท่านั้น

ความพร้อมที่จะยืนหยัดเคียงข้างไม่ว่ายามสุขหรือทุกข์
ความใกล้ชิดของหัวใจกระเถิบเข้ามาเมื่อวันที่เธอถูกทำร้าย
แน่นอนว่าครั้งแรกที่คางมาเกยไหล่ไม่ได้สร้างภาพจำที่น่าประทับใจให้เราทั้ง 2 ฝ่าย
เพราะเรื่องราวของเราเริ่มขึ้นจากความเจ็บปวด
แต่หากไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดนั่น ฉันไม่แน่ใจว่าเมื่อใดฉันจะสามารถสร้างความอุ่นใจให้เธอได้
...

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่นานวัน
ฉันพร้อมเสมอที่จะเป็นอัศวินมอบไหล่ให้เธอนำคางมาเกย

Hero

2007-12-09T00:00:00.000-08:00

ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว

เราคงไม่ต้องแนะนำต้นข้าวให้ทุกคนรู้จักอีกต่อไป

...

นอกจากจะพูดไม่หยุด

ยังมีเพลงที่โรงเรียนอาจจะสอนมาให้ฟังอีกด้วย

...

ไม่อยากอธิบาย

อยากให้ชมกันเอาเอง

...

หลานชาย

2007-12-08T23:49:00.000-08:00

ไม่มีอะไรนอกจากอยากอวดหลานให้ได้ดูกัน

ต้นข้าวเป็นเด็กชายอายุ 3 ขวบ กำลังจะ 4 ขวบ

หลานคนนี้มีลีลามากเป็นพิเศษ

เนื่องจากเราไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนักจึงต้องใช้เวลานานกว่าจะคุ้นเคยกัน

ถึงจะใช้เวลานาน แต่ผลออกมาคุ้มค่ากว่าที่คาดคิด

เพราะข้าวเริ่มร้องเพลงให้ฟัง

เต้นให้ดู

และพูดไม่หยุด

ถึงตอนนั้นจะไม่มีใครหยุดข้าวได้

แต่ทุกคนมีความสนุกสนานกันอย่างเต็มที่

เลยได้ถ่ายมาโชว์ให้ดูอย่างนี้

หลานดีมีไว้อวดจริงไหม

...

แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอวดแล้วพ่อกับแม่เขาจะโอเคไหม

...

ยิ่งแข่งยิ่งแพ้

2007-12-07T06:14:00.000-08:00

เหมือนเด็กๆ ไม่มีขีดจำกัดของพลัง

เอามาใช้เท่าไรไม่เห็นหมด

ทั้งร้อง เต้น กระโดด วิ่ง ล้มลุกคลุกคลาน

หลายต่อหลายตลบ

ยังวิ่งในสนามเด็กเล่นได้ต่อ

ส่วนเรารึ

แค่จับเด็กแต่ละคนไม่ให้ทะเลาะกัน กัดกัน ตีกัน

ขาแทบพันกันเป็นปม

วันนี้เลยหมดแรงเอาดื้อๆ

ถ้ามีคนหาคู่ต่อสู้มาให้เลือกสักคน

แล้วหนึ่งในนั้นเป็นเด็ก 3-4 ขวบละก็

ต้องขอบายทันที

อย่านี้เรียกว่ายอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแข่ง

ใครจะไปกล้วแหยม

ยิ่งแข่งยิ่งแพ้นี่นา

เขย่ง ก้าว กระโดด

2007-12-03T05:13:00.001-08:00

จำความรู้สึกแรกที่หัดเขย่งไม่ได้แล้ว
รู้แต่ว่าเวลาที่เราเขย่งจะรู้สึกว่าตัวเองสูงขึ้น ตอนเด็กๆ เลยชอบเดินเขย่งปลายเท้าเป็นพิเศษ
(เพื่อนๆ คงไม่ต้องบอกว่าเพราะอะไร)
แต่จนบัดนี้นิสัยชอบเขย่งค่อยๆ หายไปแล้ว
มีบ้างเป็นบางครั้งที่ต้องเขย่งหยิบของ
คิดๆ ไปก็บ่อยทีเดียว
เพราะของที่อยู่สูง เราจะไปเอื้อมถึงได้ยังไง

เวลาที่เดินไปไหนมาไหนได้ด้วยตัวเองครั้งแรกเป็นยังไง จำไม่ได้แล้ว
แต่รู้ว่าก้าวแรกของเด็กแต่ละคนสำคัญมาก
การก้าวแล้วล้ม หากลุกได้ด้วยตัวเองจะทำให้เข้มแข็ง
(ตอนนั้นเราทำอีท่าไหนหว่า)
ตอนนี้ได้แต่เดินก้าวไวๆ ไล่จับเด็กๆ ให้ทันก็เหนื่อยแล้ว
ให้นึกย้อนไปตอนที่ตัวเองเป็นเด็ก
คิดว่าคงก้าวไวน่าดูเหมือนกัน

กระโดดครั้งแรกๆ คงรู้สึกสนุกไม่น้อย
แต่แน่นอนว่าจำอะไรไม่ได้แล้ว
ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่าที่เด็กอายุน้อยกว่า 4 ขวบ ความจำจะสั้น
มักจะจำเรื่องราวอะไรช่วงนั้นไม่ได้ตอนที่เราโตแล้ว
อาจจะจริงอย่างว่า เพราะตอนนี้เห็นเด็กๆ กระโดดกันอย่างสนุกสนาน แต่เรากลับจำความรู้สึกนี้ไม่ได้เลย
ตอนนี้ที่กระโดดได้อย่างไม่เคอะเขินเพราะต้องกระโดดไปพร้อมพวกเขา
หากเป็นช่วงเวลาปกติคงกระโดดสนุกสนานออกนอกหน้าไม่ได้อย่างนี้
เดี๋ยวคนหาว่าบ้า

ความสนุกของการเขย่ง ก้าว กระโดด
จำกัดไว้ถึงอายุเท่าไรกัน
...
ใครตอบได้ช่วยบอกที

แผนที่อยากวาง

2007-11-04T05:48:00.000-08:00

เคยตั้งใจว่าจะต้องทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จภายในระยะเวลาที่กำหนดบ้างไหม

เมื่อก่อนไม่เคยคิดถึงสิ่งที่ตัวเองอยากทำให้ได้ภายใน 1 ปีเลย
จนกระทั่งพี่เชน ช่างภาพที่ทำงานเก่าเคยบอกให้ฟังถึงแผนประจำปีของพี่เขา
และบอกว่าเราควรจะมีบ้าง

ตอนนั้นไม่ได้คิดจริงจังอะไรมากไปกว่า คิดอย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน
สำหรับตัวเองจะได้ทำหรือไม่นั้น ไม่เคยคิด

ตอนนี้เลยลองตั้งจุดหมายที่ตัวเอาต้องไปให้ถึงอย่างหนึ่ง

แต่ไม่บอกหรอกว่าคืออะไร เดี๋ยวจะไม่สนุก

เหอะๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเรียกว่าเป็นความลับหรือเปล่า
เพียงแต่อาจจะเขินๆ ถ้าเล่าให้คนอื่นฟัง

เอาเป็นว่าถ้าสำเร็จเมื่อไรอาจจะเอามาเล่าสู่กันฟัง

ถ้าใครที่ยังไม่เคยมีแผนการณ์ใน 1 ปี ต้องลองดูบ้างนะคะ
มันจะมีพลังให้เราทำอะไรบางอย่างให้สำเร็จ
ซึ่งมันเป็นพลังที่ดีนะคะ

หากเราต้องการหาแรงผลักดันอะไรสักอย่าง
เราควรจะตั้งเป้าหมายเพื่อให้ไปถึงจุดหมายนั้น
ส่วนระหว่างทางก่อนที่เราจะไปถึงนั้น
จะกลายเป็นความทรงจำที่ดีอย่างแน่นอน

ท่องเที่ยว

2007-11-03T08:41:00.000-07:00

ไม่ได้ออกเดินทางเพื่อท่องเที่ยวมานาน
ยิ่งเที่ยวกับเพื่อนสมัยเรียนแล้วยิ่งห่างหายค่ะ

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะต้องรอให้ว่างพร้อมๆ กัน
เที่ยวด้วยกันจะได้สนุกสนาน
สมกับที่รอคอยมานานแสนนาน

เที่ยวนี้ไปจันทบุรีค่ะ ไม่เคยไปจันทบุรีมาก่อน
เท่าที่ไปไกลแค่ระยอง
ขึ้นเหนือตอนเด็กจำความไม่ได้ ตอนโตก็ไม่ถึงไหน
ลงใต้แค่หัวหิน

ที่ผ่านมาจึงโหยหาการเที่ยวอย่างมาก
ความจริงแล้วไม่ได้อยากเที่ยวเล่นสนุกสนานหรอกค่ะ
อยากได้บรรยากาศสดชื่น
อยากได้ยินเสียงธรรมชาติ

ตอนไปถึงไม่ทำอะไรทั้งนั้น
นอนฟังเสียงคลื่นอย่างเดียวก็ยิ้มแล้ว

นึกถึงสมัยเรียนค่ะ
ไม่ต้องไปเที่ยวไหน
แค่ได้ไปนั่งอยู่หลังโรงละคร นอนตรงลาน มองแสงลอดผ่านกิ่งไม้ใบไม้
แค่นี้ก็ยิ้มแล้ว
เวลาใครจัดทริปไปต่างจังหวัดไม่ได้อยากไปกับเขา
ไม่ชอบที่คนเยอะๆ

ช่วงปิดเทอมที่คนกลับบ้านแล้วเราต้องอยู่เรียนต่อ
เป็นช่วงที่มีความสุขมาก
เพราะจะไม่มีเสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งเลย
ได้เห็นนก เห็นกระรอก
ถ้าหน้าหนาวจะมีนกฮูกโผล่มาให้ตกใจด้วย

ยิ่งช่วงปีใหม่ที่คนกลับบ้านกันเยอะๆ แล้วเราอยู่ทำละครกัน
สนุกมาก
ไปซื้อเนื้อหมูที่ตลาดมาย่างกินกันหลังโรงละคร
เหมือนได้พักตากอากาศ ย่างบาร์บีคิวกัน

มันเป็นช่วงที่เราเดินทางในใจ
หลายสิ่งทางความรู้สึกเกิดขึ้นมากมาย

พอกลับมาอยู่กรุงเทพฯ ความรู้สึกอย่างนี้มันหาได้ยากค่ะ
วันๆ ต้องเจอผู้คนมากมาย
แค่ได้เห็นคนก็เหนื่อยแล้ว
อย่างนี้เราถึงพยายามหาทางออกไปท่องเที่ยวพักผ่อนที่อื่น

กลับมาคราวนี้ได้แรงกลับมาเยอะด้วย
พร้อมที่จะเจอกับเด็กๆ ตอนเปิดเทอม

รอช่วงปีใหม่ที่หยุดยาว อาจจะได้ท่องเที่ยวอีกครั้ง

คราวนี้จะท่องเที่ยวที่จังหวัดอื่น หรือท่องเที่ยวในใจ
ต้องรอดู

กระต่ายบิน

2007-10-02T04:27:00.000-07:00

กระโดดด้วยขาทั้ง 2 ข้าง
เคลื่อนไปข้างหน้าทีละนิด
ทีละหน่อย

แหวนมองท้องฟ้ากว้างไกล
แม้กระโดดเท่าไร
ไม่เคยถึง

กระโดดไปเรื่อยๆ
ขึ้นไปยังภูเขาสูง

มุ่งตรงไปสู่ก้อนเมฆขาวปุย

กระโดดไปยังยอดเขา
กระโดดสูงเท่าไร
ไม่สามารถเอื้อมถึงปุยเมฆ

หูกระต่ายสัมผัสลมบนยอดเขา
หัวใจปลิวไปไกล
ปีกนกงอกขึ้นมาใหม่
บนหลังกระต่ายใจลอย

พาร่างโบยบินไปสูงสุดฟ้า
เปิดตาสัมผัสพื้นเบื้องล่าง
เปิดใจสัมผัสอากาศเบาบางเบื้องบน

จักรยานสีขาว

2007-09-28T21:32:00.000-07:00

ตั้งใจว่าอยากได้จักรยานมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้ออกไปหาซื้อเสียที

จนเมื่อเดือนที่แล้วเพิ่งซื้อจักรยานใหม่ค่ะ
เป็นจักรยานญี่ปุ่นสีขาว

ขี่ไปทำงานทุกเช้า
ตอนเย็นได้ลองไปขี่เล่นรอบทะเลสาบมาแล้ว

เมื่อก่อนตอนอยู่มหาวิทยาลัยเคยขี่จักรยานเหมือนกัน
แต่ได้ใช้ช่วงสั้นๆ ตอนปี 1
แถมยังเป็นจักรยานของเพื่อนอีกต่างหาก

จำได้ว่าตอนที่ขี่จักรยานซ้อนกันไปกินข้าว ไปเรียน เที่ยวเล่น สนุกสนานดี
ขี่จักรยานไปเป็นแถวกับเพื่อน 3-4 คัน
ถ้าเอามาถ่ายมิวสิกคงเป็นภาพประกอบเพลงสำหรับเพื่อนแบบตลกๆ เพลงหนึ่ง

พอมาถึงตอนนี้ไม่ได้ขี่กับเพื่อนๆ แต่ขี่คนเดียว
ความรู้สึกต่างจากตอนที่ขี่เล่นในมหาวิทยาลัยมาก
เพราะตอนนี้ใช้ในการเดินทางไปทำงาน

ขาไปมุ่งหน้าให้ถึงโรงเรียนตรงเวลา
ขากลับต้องจอดให้เด็กๆ สั่นกระดิ่งก่อนออกจากโรงเรียน

เป็นอย่างนี้ทุกวัน

เพียงแต่สิ่งที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นมาเป็นลายที่เพ้นท์จักรยานทีละลาย
ค่อยๆ คิด
ค่อยๆ หาแบบ
ค่อยๆ ทำไปเรื่อยๆ
จนกว่าจักรยานสีขาวคันนี้จะกลายเป็นจักรยานสีขาวลายสดใสคันหนึ่ง
ที่ปั่นไปเรื่อยๆ ด้วยแรงของเราเอง

รอยยิ้ม

2007-07-28T06:00:00.000-07:00

เวลาที่ห่างไกลกับเด็กๆ ที่รัก

เราคิดคำนึงถึงสิ่งใดในตัวเขา

ความดีที่อยู่ภายใน

ความชื่นใจที่เขาเคยมอบให้

ขนมที่เขาชอบ

คำพูดที่ติดปาก

หรือ

คิดถึงเพียงรอยยิ้มที่ประทับอยู่บนใบหน้าของเขาเหล่านั้น

สำหรับฉัน

แม้ไม่ได้เจอเด็กๆ แค่ไม่กี่อาทิตย์

ก็คิดถึงพวกเขาจับใจ

ระลึกถึงทุกสิ่งที่พอนึกได้

นึกว่าป่านนี้จะสูงขึ้นแค่ไหนแล้ว

อยู่ที่บ้านจะคิดถึงเราบ้างไหมหนอ

นึกถึงสิ่งที่ตอบได้ยากทั้งนั้น

แต่พอได้แวะไปเจอที่โรงเรียน

พวกเขาตะโกนเรียกตามประสาคนรู้จักกัน

วิ่งเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง

เราถามว่า "วันนี้เป็นเด็กดีไหม"

แน่นอนต้องตอบว่า "ครับ" กันเป็นแถว

ส่วนเรื่องจริง

....

จะให้เป็นเด็กดีทั้งวันคงเป็นไปไม่ได้

ตอนนั้นเลยรู้สึกได้จริงๆ ว่าเขาเองก็ดีใจที่ได้เจอเรา

รู้ได้จากน้ำเสียง

จากรอยยิ้ม
ยิ้มกว้าง

จริงใจ

และ

ใสซื่อ

ดีใจจริงๆ ที่ได้รับรอยยิ้มเหล่านั้นมาไว้ในความทรงจำ

ประสานเสียง

2007-07-28T05:51:00.000-07:00

ตอนนี้มีเวลาดูการ์ตูนมากขึ้น

จะว่าไปเรามักมีเวลาให้กับการอ่านการ์ตูนอย่างสม่ำเสมอ

เพียงแต่ตอนนี้กำลังคลั่งไคล้ เคโรโระ ขบวนการ อ๊บ อ๊บ ป่วนโลก อย่างมาก

ไม่เท่านั้น ยังชวนพี่ชายมาบ้าด้วยกันอีกต่างหาก

ไม่แค่ตัวการ์ตูนที่น่ารักน่าชังเท่านั้น

เนื้อเรื่องยังสนุกตรงใจอีกต่างหาก

มุขแต่ละมุขเพี้ยนเข้ากับคนอย่างเราๆ จนนึกไม่ถึงว่าจะมีการ์ตูนตลกได้ใจอย่างนี้ด้วย

เพราะฉะนั้นเสาร์อาทิตย์เลยต้องตื่นก่อน 9 โมงเช้ามาดูช่องทีไอทีวี

เหมือนเด็กๆ นั่งรอดูการ์ตูนเลย

ตอนนี้พี่บอลสั่งซื้อดีวีดีมาแล้ว

อีกไม่นานคงได้ดูเต็มอิ่ม ต่อเนื่อง

ก็ตอนเช้ามันมีแค่ 30 นาทีนี่นา

ยังไม่ทันหายอยากก็จบไป 2 ตอนแล้ว

ถ้าใครที่ชอบเคโรโระเหมือนกันก็เชิญมาประสานเสียงกันหน่อยนะ

เคโร เคโร เคโร เคโร เคโร เคโร เคโร เคโร เคโร

.........

กลางวัน กลางคืน

2007-07-16T08:17:00.000-07:00

กลางวัน กลางคืน
ต่างกันแค่คำเรียก

หรือต่างกันที่ความสว่าง ความมืด

ต่างกันที่กลางวันมีตะวันฉาย
กลางคืนมีดวงจันทร์ทอประกาย

...

ต่างกันเพราะความรู้สึก

กลางวันแกร่งกล้า แผดเผา
กลางคืนเยือกเย็น อ้างว้าง

หรือ

ตะวันมอบชีวิต
ดวงจันทร์มอบจิตวิญญาณ

สุดท้าย

ความต่างอาจคือสมดุล

ที่ทำให้ชีวิตสมบูรณ์

ทั้งมืด

ทั้งสว่าง

ทั้งอบอุ่น

ทั้งอ้างว้าง

ทั้งชีวิต

ทั้งจิตวิญญาณ

ทั้งพบพาน

และลาจาก

ถูกนำพามาด้วยกลางวัน กลางคืน

ย่างก้าวที่ไร้ตัวตน

2007-07-12T04:45:00.000-07:00

เงยหน้ามองทางเดินที่ทอดยาว

2 เท้าก้าวไปข้างหน้าพร้อมจุดมุ่งหมายในอนาคต

หากเมื่อไรลืมเลือน 2 ข้างทาง

ไม่แวะพักตามร่มไม้

ไม่ได้สูดดมกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า

ไม่หยุดทักทายผู้คนที่เดินผ่าน

หากขาดเรื่องราวตามรายทาง

การก้าวเดินครั้งนี้คงไม่มีความหมาย

2 ข้างทางที่เดินผ่านมีเรื่องราวของสิ่งที่ฝังรากอยู่ที่นั่น

ผู้คนที่อยู่อาศัย

ตึกที่หยั่งเสาเข็มลึกลงไปในพื้นดิน

สถาปัตยกรรมที่แสดงถึงความเคารพ ชื่นชม บุคคล บรรจุเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ยุคสมัยต่างถูกบันทึกไว้ ณ จุดที่ก้าวผ่าน

ต้นไม้

ใบหญ้า

ท้องฟ้า

ภูเขา

ต้นไม้

สิ่งมีชีวิตที่สถิตย์อยู่

หายใจไปพร้อมๆ กับเรา

ครอบครัว

เพื่อนฝูง

คนรัก

ชีวิตของพวกเขาต่างมีจุดหมาย

ไม่ว่าเหมือนหรือต่างไป

เราต่างหายใจไปพร้อมๆ กัน

ทุกๆ ย่างก้าวบันทึกช่วงเวลาของชีวิตที่ใช้ลมหายใจร่วมกัน

วันที่ลมหายใจหมดลง อาจเป็นวันสิ้นสุดของการเดินทาง

ไร้ก้าวต่อไปของใครคนหนึ่ง

แต่อีกหลายสิ่งยังคงก้าวต่อไป

มีลมหายใจต่อไป

ดั่งเราไร้ตัวตน

แล้วความหมายของการเดินทางเล่า

การก้าวเดินต่อไปมีประโยชน์อันใด

สิ่งที่เคยบันทึกอยู่ในความทรงจำไร้ค่าหรือ

...

ความสุข

ความเศร้า

ความรัก

...

หรือความรู้สึกเหล่านี้ไร้ตัวตนเช่นเรา

....

คำตอบนั้นกระจ่างอยู่ในใจเราเอง

ฟากฟ้า

2007-07-09T04:24:00.000-07:00

เมฆฝนลอยหายไปเบื้องหน้าแล้ว

เหลือเพียงเรายืนเท้าเปลือยเปล่าบนหาดทรายกว้าง

ฟ้าแม้ยังดูหนักหน่วงด้วยปุยเมฆ

แต่ยังมีลำแสงส่องผ่านให้เบาใจ

จริงอยู่แสงแดดคล้อยผ่านตามกาลเวลา

ไร้เรี่ยวแรงแผดเผาสิ่งใด

แต่กลับสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่แสงแดดมอบให้

พลังใจที่อบอุ่นอ่อนหวาน ช่วยปลอบโยนกายที่เหนื่อยล้า

หากวันใดที่ฟ้าเปิด

สว่างสดใส

ปล่อยโอกาสให้แดดได้ส่องโดยสายตาไม่อาจสู้

เราจึงได้แต่ยอมแพ้

หาร่มเงาเพื่อหลีกทางให้แสงส่องแต่โดยสะดวก

หลังจากนี้เราคงคอยมองหาดวงดาวที่เข้ามาส่องประกายให้ฟากฟ้า

รอคอยรอยยิ้มในหัวใจของคนที่อาจเฝ้ามองดาวดวงเดียวกันกับเรา

เมื่อเวลาล่วงเลยผ่าน

เราอาจอยากอยู่จนถึงรุ่งสาง

หาที่กำบังจากน้ำค้าง

หวังจะพบแสงแรกของวันบ้าง

ฟากฟ้าแบบไหนจึงเป็นที่ปรารถนา

อาจจะขึ้นอยู่กับช่วงเวลาของหัวใจ
ที่จะกำหนดทิศทางของความรู้สึก

กำหนดภาพฉากที่ต้องการพบเจอ

สิ่งที่ทำได้

อาจเพียงต้องหลบหลีกจากความเคยชินเท่านั้น

จึงจะได้เห็นฟากฟ้าอย่างที่มันเป็น

No more monkey jumping on the bed

2007-07-02T05:06:00.000-07:00

เพลงที่ใช้สอนเด็กอนุบาลจะเป็นเพลงน่ารักๆ ท่าเต้นน่ารักตามเนื้อเพลงเยอะ แต่ช่วงนี้เพลงที่มาแรงเป็นอันดับหนึ่งคือ No more monkey jumping on the bed
มีเนื้อร้องว่า 5 little monkeys jumping on the bed. 1 fell down and bumped his head. Mama called the doctor and the doctor said, “No more monkeys jumping on the bed.”

ระหว่างที่ร้องจะมีท่าประกอบไปด้วย ทุกคนชอบมากที่ในเนื้อเพลงมีการกระโดด พอถึงท่อนที่หมอบอกว่าห้ามลิงตัวไหนกระโดดบนเตียงอีกจะมีการเปลี่ยนเสียง เด็กทุกคนจะเปลี่ยนเสียงตามไปด้วย

ระหว่างที่ร้องจะวาดรูปให้ดูว่ามีลิงอยู่บนเตียง ค่อยๆ ตกเตียงไปทีละตัว ให้เขาหัดนับเลขพร้อมรู้ความหมายของเพลงไปด้วย ทำให้ไม่ว่าจะร้องเพลงนี้กี่ครั้งทุกคนจะให้วาดรูปไปด้วยตลอด
ช่วงหลังเริ่มคิดเปลี่ยนเนื้อเพลงให้เข้ากับพฤติกรรมของเด็กในห้องด้วย เพราะในห้องไม่มีเตียงให้ห้ามกระโดด แต่เด็กจะชอบยืนบนเก้าอี้หรือบนโต๊ะแล้วกระโดดลงมา เนื้อร้องจึงเปลี่ยนเป็น 5 little students jumping on the chair. 1 fell down and bumped his head. Ms.Tamera called the doctor and the doctor said, “No more students jumping on the chair.”

ไม่เพียงแค่เปลี่ยนเนื้อร้องเท่านั้น เวลาวาดรูปยังมีเก้าอี้ 5 ตัว กับเด็ก 5 คนยืนอยู่บนเก้าอี้อีกด้วย รอบแรกถามก่อนว่าใครอยากกระโดดบนเก้าอี้บ้าง เด็กๆ ยกมือกันพรึบ มาร์คๆ เก๋าๆ ดีดี้ พิริยา ปอมด้วยนะ เอมด้วย อยากอยู่บนเก้าอี้กันใหญ่ ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นไง พอเริ่มร้องเพลงแล้วลบคนที่ตกเก้าอี้หัวโหม่งลงมาอยู่บนพื้นเด็กผู้หญิงเริ่มไม่สนุกแล้ว มาร์คกับเก๋ายังยืนงงๆ ที่ตัวเองลงไปอยู่ที่พื้นซะอย่างนั้น ร้องเพลงยังไม่ทันครบ 5 รอบ เด็กผู้หญิงก็บอกว่าไม่เอา อยากให้หนูตกลงมานะ หยุดได้แล้วไม่เอาแล้ว โวยวายจะไม่กระโดดลงมาหัวลงพื้นอย่างคนแรกๆ

ได้ผล หลังจากนั้นเด็กๆ ไม่ยืนบนเก้าอี้อีกเลย หรือถ้าหากมีใครเผลอยืนบนเก้าอี้เราแค่ร้องเพลงท่อนสุดท้ายว่า “No more students standing on the chair.” เท่านี้เขาก็จะลงมานั่งดีๆ ได้เอง ไม่ต้องคอยดุคอยว่าให้เหนื่อย

เด็ก

2006-12-18T01:49:00.000-08:00

เมื่อไรที่ก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เราจะไม่มีวันกลับไปเข้าใจเด็กอีกเลย!!!

คิดอย่างไรกับประโยคข้างบนนี้บ้าง
เราเห็นด้วยนิดหน่อย
และไม่เห็นด้วยอีกนิดหน่อย

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าตอนนี้เข้าไปทำงานกับเด็กๆ มากมาย
ถึงจะแค่ 10 คนเท่านั้น
แต่เมื่อทุกคนมาอยู่รวมกันและเล่นพร้อมๆ กันนั่นเรียกได้ว่าเป็นพลังงานที่มากมายหลั่งไหลเข้ามาปะทะกับเรา

ทั้งๆ ที่เป็นผู้ใหญ่กว่าและตัวใหญ่กว่าตั้งเยอะ กลับสู้แรงพลังของเด็กๆ ไม่ได้เลย

ส่วนหนึ่งเพราะพวกเขามีพลังชีวิตที่ต้องการการเรียนรู้มากกว่า
สนุกสนานง่ายกว่า
เสียใจง่ายกว่า
รักมากกว่า
จริงใจกว่า
สับสนกว่า
เข้าใจอะไรยากกว่า
เข้าใจอะไรง่ายกว่าในบางเรื่อง

และอีกมากมายที่มีมากกว่าผู้ใหญ่อย่างเราๆ

ตอนนี้มีอีกหลายเรื่องที่พยายามทำความเข้าใจและต้องอดทนเรียนรู้พวกเขาทีละนิด

ไม่ใช่ไม่เข้าใจเอาเสียเลย
เพราะแม้เราห่างจากเวลานั้นมาแล้ว แต่เราต้องสวมเอาความคิดของพวกเขาไว้ในตัวเพื่อช่วยให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีบ้าง
...

สายฟ้า

2006-09-06T00:10:00.000-07:00

ก้อนเมฆของเมื่อวานกับวันนี้ไม่เหมือนกัน
ก้อนเมฆของเมื่อวานกับวานซืนยิ่งต่าง
บางวันมีเมฆหนาพื้นที่สีขาวครองท้องฟ้า
บางวันเป็นเพียงสายเบาบางเผยให้เห็นฟ้ากว้าง
...

ย้อนเวลากลับไปหาท้องฟ้าในอดีตทุกวันที่เงยหน้าขึ้นมอง ยังไม่เห็นว่ามีวันไหนที่มีก้อนเมฆซ้ำกันสักวัน

ท้องฟ้าช่างขยันจริง
ขยันกว่าเราหลายเท่านัก
ทุกวันมัวแต่นั่งทำอะไรซ้ำๆ ซากๆ
มีชีวิตอยู่ตามตารางเวลาแม้ไม่ต้องทำงานตอกบัตร

เมื่อนึกอย่างนี้แล้วอยากจะหนีไปให้ไกลนัก
ให้ไกลออกจากเส้นตารางที่ขีดกั้นไม่ให้เดินออกจากเส้นทาง

...
เดือนก่อนมีเมฆฝนมากมายก่อตัวขึ้น
พวกมันรวมตัวกันเป็นก้อนเล็กก้อนใหญ่
เห็นแล้วใจหาย

ในใจหวั่นว่าฝนจะตก ฟ้าจะผ่าหรือไม่

ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนจะไม่เคยหวั่นกลัวฝนมาก่อน
ไม่กลัวเพราะไม่รู้อันตรายจากฟ้าผ่า
ไม่กลัวเพราะไม่รู้จักไข้หวัด
ไม่กลัวเพราะห่วงว่าจะไม่ได้เล่นน้ำฝนมากกว่าห่วงเปียก

ทันใดนั้นเห็นสายฟ้าผ่าลงมาจริงๆ
ไม่นานฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่
ไม่ว่าเป็นใครหากไม่มีร่มกำบังต้องเปียกปอนเป็นแน่

...

ตอนนี้เรากลับเลิกกลัวฟ้าฝนอีกครั้ง
ไม่ใช่เพราะไม่รู้จักอันตรายที่อาจได้รับจากธรรมชาติ
ไม่ใช่เพราะแข็งแกร่งจนไม่กลัวเจ็บป่วย

หากแต่เพราะอิจฉาอิสระเช่นฟ้าเหลือเกิน
อิสระที่สามารถสรรค์สร้างภาพที่แตกต่างกันได้ทุกวัน
อิสระที่สามารถปลดปล่อยเม็ดฝนโดยไม่เกรงใจใคร
อิสระที่ได้ทำตามธรรมชาติของตัวเอง

เหนือสิ่งอื่นใด

2006-08-22T04:55:00.000-07:00

เมื่อไรที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเหนื่อยกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ เราจะหาสิ่งที่เข้ามาชะโลมจิตใจให้กับตัวเองอยู่เสมอ
ความเหนื่อยที่ว่านี้ไม่ได้ต้องการเวลาพักผ่อนหรืออย่างไร
หากแต่ต้องการอิสระไว้เพื่อสร้างความสุขให้กับจิตใจเท่านั้น

เมื่อปีที่แล้วเป็นช่วงชีวิตที่ได้ลิ้มลองการทำงานเป็นครั้งแรก ตอนนั้นเราได้รู้ว่าเงื่อนไขที่เขาว่ากันว่า...
ทำงานไม่สนุกอย่างที่ฝันไว้หรอก ไม่มีงานไหนที่ทำให้รู้สึกมีความสุขได้ทุกวัน
ไม่มีสังคมที่ทำงานไหนให้ความรู้สึกเหมือนพี่น้อง หรือครอบครัวได้
ฯลฯ

สิ่งที่เขาเคยว่ากันไว้ ไม่มีอะไรจริงเลยสักอย่างเดียว

มันขึ้นอยู่กับว่าเราค้นพบสถานที่ซึ่งเหมาะสมกับเราได้หรือเปล่าเท่านั้น
จนกระทั่งเวลาผ่านไป ไม่มีอะไรหยุดนิ่งอยู่กับที่ แม้กระทั่งความสุข สนุกสนาน

เราไม่ได้เรียกร้องให้ทุกสิ่งทุกอย่างคงเดิม
เรารู้ว่าทำไม่ได้
สิ่งที่ทำได้คือต้องเติมความสุขให้กับตัวเอง
เพื่อวันนึงเราจะมีแรงกำลังสร้างสรรค์ตามใจได้เหมือนเดิม

ขอเพียงอิสระเพื่อพักฟื้นชีวิตชีวาให้หัวใจเท่านั้น

ซึ่งที่นี่สามารถให้เราได้

ที่ซึ่งเราทิ้งไปเป็นปี
และยังคงอยู่ที่เดิมไม่แปรเปลี่ยน

Get the way to coming back here

2006-08-22T04:28:00.000-07:00

I have lost my way to get into my blog for year!
Because I got a job and I lost my time.
most of the sorrow in my mind is I spend so much time to my work and don't writing my own story at all.

I will begin writing my blog again today.
This is what I should tell myself.

I didn't use english as I used to. Now I know how hard to start thinking in english again.

Maybe I would write it in Thai.
No matter who could understand. I just want to Keep Writing.

I miss myself so much

They said

2005-06-24T03:06:00.000-07:00

sometime i heard someone said he did not see the star in these day.

i know that i hardly see the star as much as him
i really don't know that is because the sky don't have so much star to see or i hardly look up into the sky

i think it is the second reason

i thought that maybe just maybe...
my life is not have enough time as i used to

or i really don't know that why...
what is exactly the reason that i...my life is so far away from there.

in accually i can look at the sky as many time as i want

it is such a confuse context because i feel confuse in my head right now
but i just want to express it before i forget the day that i feel this way
maybe when i turn to read this text again i won't feel anything about it anymore
or maybe tihs can remind me to myself again

out of control

2005-04-01T21:38:00.000-08:00

yesterday i know that i am an uncontrolable person.
i met the internet problem and another computer program and i cannot calm.
until now i still angry and thinking about the story that i had wrote.
yesterday i am a big dragon.big red dragon that put fire on the person i love and love me.

sometime i think, could i do that to them?
i wonder that so many time that people get angry to anything and anyone are they wrong.
i don't know that why people alway express bad temple or bad habit to another.

everyone wants other people to do good to them.
me too.

i still want to talk nicely to my mother or my friends when i get angry but i cannot.
i cannot control my temple.

am i becoming to be the beast?
i think yesterday i was and i was the bad beast.

today i am the same person as i was.
i tell everyone that i sorry. and they don't complain me.

i know that i have them in both good and bad time

Another side

2005-01-30T18:22:00.000-08:00

I want to cross the river to another side…
There is so bright and colorful. Many flowers and many butterflies are there.

The place that I stay now is not the interesting place. I feel bore staying in the same atmosphere, the same environment, the same place that I was born.

Have you ever felt like this? Sometime you stay in the same place for long time. You feel that every day in your life is the same. Nothing is going to be changing. Nothing is going to be exciting. Then you want a changing in your life.

Many people afraid of changing. They think that their life is stable and it is good enough. They do not have to take a risk in their destiny. I do not think so.

I think that everything has movement. The time is running, I am breathing. I never stand in the same spot. I never feel the same feeling in my memory. It is similar, just similar feeling. Then I never feel bore living my life.

I want to cross to another side of the river. There is nothing here, nothing interesting here anymore. When I look at the other side, it seems paradise to me. I stay here before I remember things. I want to go away. There is somewhere, in front of me, wild green field with the big tree, I cannot see the end of the green. I think if I were there, I would feel rich of glad.
I cannot cross the river in front of me because the water is too cold, and the river is too wild. The other side is too far for me. If only it was a little bit narrow. If only it was a little bit warm.

Many people always thing that if only I could do the thing I want, their life would be better, but they never really do it before. They never cross an obstacle in their mind. I see many people just talk about their dream and never do it. I know that they want to run away from the place they stay but they have never started to do it. Sometimes they feel like boring, but they do not do anything to change it. I do not think that my life is boring. You can try looking around yourself, in detail. You will see the difference of the world. When you thorough things, you will see the beauty in it. Sometimes you do not look at the trees in the path that you walk pass every day. You never see texture of bark, or flower. You will see it when you actually look at it.

I see the butterfly there. It is on the daisy. I want to go there and play with it.

The butterfly flies to me. It comes closer and closer. It flies pass my ear. I turn back to see it. In front of me, there is a wild green field, with big trees. I hear birds sing their song. I see the great place.

The little cat plays in that field with joyful.

lonely town

2005-01-19T01:14:00.000-08:00

I stay in Bangkok. I grow up in a small community of Bangkok. I study in nice school, and nice environment. I have good teacher and good friends. Everything is nice to me. I do not like traffic jam in the city so when I finished high school I decided to study at Silpakorn University.

I think that I am one of most lucky girl who gets a good chance to study here. I would like to tell you that I do not care about my grade. I just want to study what I want, in a good place like here.

In my first year, I spent most of my time in activities such as Freshman Game, Theatre drama, and else. I have got so many friends from those activities. The lesson in the first year is not too hard. I study in the morning and do the activities in the evening. One of my friends has a good time as I have. She stays with me almost all the time in the activities, but she do not come in class. First semester goes so fast. She does not make it good enough for her parent. Her mother does not want her to study here anymore.

She gets into the new University, which is one of the best Universities in Thailand, in the next year. It is in Bangkok. She is not so happy with new friends there. There are some different kinds of people in the city from people in the country. She tells me that there is the lonely place. She has only few friends who are not really good friends. I can hear the sadness in her voice. I cannot do anything.

I used to tell her about how happy I am when I stay here. Now I do not tell her any more.

She feels sad about herself. She always say that she loss some part of her heart. All I can do is listen to her.

I should know that how much of my happiness could hurt her. She cries of her life, the life that cannot change. She waits for the day that she can do whatever she wants, when she graduates.

Not only my close friend feels sad about staying in the city with lonely feeling, I also know other people who feel lonely when they go to study in the Universities in Bangkok. They do not want to go to study. They do not want to see the eye of stranger when other people look at them.

In these day, when I go to Bangkok, I walk in the street, there are many people waiting for the bus. Many people walk in unhappy face. I do not know where the smile in their face is. I do not like it at all. I know that everyone has to think of their work or their life, but life in these day do not have any good things to thinking about any more. I do not want to stay in this place. There is no place to take a rest and make me feel happy. I have to run away, somewhere.

This is a sad story of the people in the town. I really do not know what happen in this town. The world goes round and change the way of our living. People change their mind to be stranger. Am I going to be the one of lonely person in this lonely town? I really do not know

Fish and Crab

2005-01-05T17:50:00.000-08:00

This is a new story of friendship.

A Clown Fish blows many bubbles,
Some are big,
Some are small.
She born in a clearly water.
She swims so fast, faster than every clown fish.

One day, a Crab Junior passes by.
He has no friend.
She looks friendly.
He wants to be her friend.
She is glad that she will have new friend.
The Crab Junior thinks of a game to play.
“Pao Ying Chub” is a funny game to try.
This is the instruction,
When we say “Pao Ying Chub”
Your hand can be three things.
Paper, Hammer, and Scissors
Paper wins Hammer,
Hammer wins Scissors,
And Scissors wins Paper.

“Pao Ying Chub”
Crab Junior has got Scissors.
A Clown Fish has got Paper.
He wins.

“Pao Ying Chub”
Crab Junior has got Scissors.
A Clown Fish has got Paper.
He wins.

“Pao Ying Chub”
Crab Junior has got Scissors.
A Clown Fish has got Paper.
He wins again.

How can she win him because Crab junior has scissors hand, and she has paper hand.
“I do not want to lose you again and again anymore.
Let’s play something else.”

They change the game.
“Run and Catch”
Clown Fish will swim away.
Crab Junior will catch her.
She swims so fast.
He tries to catch her.

Rush…Rush…Rush…
He grabs her.

Grab…
Her

Crab Junior forgets that he has got scissors hand.
He cut her in two parts.

Just two minutes that they are friends.
The happiness becomes tragedy.
She feels a little bit sorry.
But she is okay.

“Never mind,
I was born in the clearly water
And die in the clearly water.
There is nothing to feel sad.
Crab Junior,
Don’t cry for the nice friendship that you give to me.
We just give and take it a short time,
And I have a short life.
That is all.
Good Bye, Crab Junior.
Good bye.”

Crab Junior feels sorry with everything he has done.

Friendship between the Clown Fish and Crab Junior is an innocent tragedy.
I think there are so many times that I hurt my friend’s feeling without meaning.
Sometimes they forgive, sometimes they forget.

I think I cannot judge which is really wrong. I think no one want to do wrong to anybody.
It depends on the intention. Everybody can make mistake to friend although he or she does not mean it.
The mistake can be happened by chance. Sometimes I want to help my friend to clean the room, but she cannot find her stuff. Sometime I want to be alone when I feel bad, but my friend wants to stay with me because she is worry about me.
I have to learn the difference of them. I learn that nothing wrong about friendship. It is wrong by purpose.

Pink in Blue

2005-01-04T22:54:00.000-08:00

The meanings of color are told by the feeling that they express. Blue means lonely or sad. Pink means lively or cute.

I have my own meaning of color. In my opinion, the saddest color for me is pink. I write a story of “Pink Cloud.”

A Little Pink Cloud blows upon the sky.
There are many buildings along the way.
It takes not so long time until the Pink Cloud sees a long wide green field.
It is so green.
He sees a small cottage in the middle of the field.
This is a nice place.

A long time ago,
He saw many of his friends became rain.
They dropped so heavy in the city.

He confuses.
He does not remember the beginning of himself.
He knows that he never grows up.
He cannot change to be grey, he never changes.

At the beginning, he thinks it is funny to fly in the sky.
Blow with the wind in the wide world.
He enjoys traveling.
He enjoys flying.

Now, he does not know who he is?
He feels flowerless in his cloud’s heart.
He cannot express his sad feeling as his friends do.
His friends will become gray and cry in rain.
His blossom heart comes to fall.

Am I a really cloud?
What am I?

He is pink as always.
His heart contains hard rain in his heart so long.
He contains his feeling of confuse in his pink body.
He cannot cry it out.
A tear drops in his heart.

If only I can change.
If only I can be a really cloud.
I think I could release my sadness to go away.

A little cottage in the wide field, I see.
This is a beautiful place to take a rest.

His forgets his sadness in his mind.
That is my shadow,
Down there in the field.
Maybe, it is just a small shadow,
A buffalo can hide himself from the sun.

The Little Pink Cloud looks at the buffalo,
And smiles.
The buffalo smiles too.
He looks so happy.
The Pink Cloud thinks.
His heart finds a beautiful corner in his body.
In this place,
He finds happiness of being Pink Cloud.
I cannot drop the rain.
But I have a shadow to hide from the sunshine.
He gives all his love to the earth.
He gives a shadow to take a rest and hide.
The wind blow.
He smiles.

Pink is pink. It is never be something else.
That is the saddest in itself. If I cannot express my sadness I have, I could not cry.
Just like a Little Pink Cloud. It is happy ending in this story.
The Pink Cloud can finally find the good thing in him.
I wish I could find it when I feel bad too.

Color Language

2004-12-27T22:26:00.000-08:00

A lot of shades of color in the universe are uncountable. We see many shades of them and call their names. For example, white, black, red, blue, green, yellow, orange, pink, violet, and else. Then we give special names for each shade of color by our sense of feeling.

The red shades are called by the name of flower, vegetable, animal, or else which have the same shade color as them. For example, red colors are called Crimson, Tomato, Salmon, Cranberry, Poppy, Wild Orchid, and English Rose. Every color has so many names to express their identity and to divide the different tone of color. There are mare sample names to explain the different feeling of each color. The yellow have the name Vanilla, Butter, Key lime, Lemon, Apricot, Peach, Orange, and Mango. The blue have Aquamarine, Winter green, Light blue, Navy, Royal blue, and Blueberry. The Green has Holiday, Crocodile, Teal blue, Mint, Grass, Fern, and Olive.

There are a lot of names that human give to color. I think it is because the color has deep meaning to human. The color expresses feeling. Human take it through their eyes to their heart. It is the language of nature. I see color by my eyes and translate it in my sense. The sensibility of my feeling takes the different power of emotion in each color.

Most of my friends have their favorite color which reflects our own habit. I think the reason that people have their favorite color is the color attracts them.

Color sends effect to me too. When I wear colorful cloth, other people might think that I am happy. I cannot tell that I am happy. Sometimes I wear them on because I want to cheer up myself when I feel sad, to cure my waterless heart.

There is no reason about feeling of color. Sometimes I feel that I like red, then another morning I prefer blue. I can tell you that I like yellow. I do not know why I like this color so much. And I do not like violet, although my friends like it a lot. This is why I think that color has language which can touch people feeling by their heart.

Do I hear my voice?

2004-12-15T01:23:00.000-08:00

Sometime I feel happy. Sometime I feel lonely. Sometime I feel glad, sad, or mad. I do not know what happen to me.

Maybe, it is deep inside of my heart. The next question is where is my heart? I think it cannot be touched and see. I think it like a wind. I saw the movie “The Classic”. It is about love, but I impress one of the actress’s words. She said that love is like a wind, you cannot see it but you can touch it. Yes, you can touch it by your heart. The feeling everyone has is like the wind, too. The way I can understand myself is to touch my real thought and feeling.

Nowadays, the globalization makes the world become smaller. We live in the same world and nothing is new in human perspective anymore. Everything I see is everything is completed. I want things that I choose. I choose things from one place. Everyone buys things from the same place. I think I like the different way of fashion but I cannot wear different. I become the same as everyone. Where is the varied thing in human nature? There is no one all the same as everyone. I feel like I am walking out of the faculty in the same time as everyone in this world. We are all being suffered from politics, economics, and society. It is just the way of well made world, which I do not want to live in. I think I am going to lose myself. Sometime I feel suffer in the world. Everything around me is fake, it is unreal.

Do I hear my voice? I feel my feeling deep inside of me. I know what I want to be and try to live my life as I want. I know that the real is me. I just have to listen carefully to its voice. I know that it is hard to hear what exactly I really want because I grow up in the same environment as everyone. The way of hearing my own voice is to remember my dreams and my thought. I know that they can change to another way. Ours thought never be still. But if you do not forget the part of yourself, you would not lose it too.

Now, I do. I do hear my voice.

Teddy Bear

2004-12-14T01:52:00.000-08:00

A little soft fur teddy bear is the most like by every child in the world. It is cute and gentle. Although people are growing, they still love this teddy bear and hold them in their arms. Not only few people are charmed by this doll, but most of them are addicted to them.
Teddy bear is a present, gift, and symbol of adorable plaything. Some one values teddy bear as a friend, to hug, share, love, and take care. Elvis Presley sang a song about teddy bear too.

Teddy Bear By Elvis Presley

Baby let me be,
your lovin' Teddy Bear
Put a chain around my neck,
and lead me anywhere
Oh let me be Your teddy bear.
I don't wanna be a tiger
Cause tigers play too rough
I don't wanna be a lion
'Cause lions ain't the kind you love enough.
Just wanna be, your Teddy Bear
Put a chain around my neck and lead me anywhere
Oh let me be Your teddy bear.
Baby let me be, around you every night
Run your fingers through my hair,
And cuddle me real tight

Do you see how they love this teddy bear? I do not think so. I do not much dolls. I do not have teddy bear at all. I do not understand why I do not have one.
When we were child, we gave names to our toys. We have dolls or cars with name such as a cat doll named “Kitty”, a toy car named “Nick”, and else. There we have a bear named teddy around the world. So many children do not have any toy of they own. What do they play? Do they lose their love? I do not think so.
When we are talking about the meaning of teddy bear, I think it just a doll which becomes a thing that represents love and friendship. Do we lose love? I do not know. The real world a bear is a wild animal. It is fierce and dangerous. How about the real bear? Do we love them? Human kill animals, eat and sale them. We see them in the zoo. We do test a lot product on them. Where is love? I do not know.
When I see teddy bears in shop, sometime I see them in the beautiful boxes or cages, tie them with colorful ribbons, they are so cute. I feel sad. I think of the real life of them in this world. They do not get any love. They do not look pretty as teddy. I cannot change to way the world is. I cannot change the way people’s thought. Let it be, I think.

Little bird

2004-11-25T01:06:00.000-08:00

I write a poem. It is about a lonely bird.

Dried leaves
I’m a little bird
I fly alone, no one flies with me
Even one
When I look at you and your friends
You blow with the wind,
Like dancing
Look at you, full of joy
Not like me

Dear! Little bird,
I’m dried leaf and friends.
You thought we are dancing,
Look at me
I blow with the wind
Without wind,
I couldn’t go so far
Use your wings
Even alone,
You can fly.

I think of myself. When I feel lonely. I look at other people, which have many friends. They stay together. Sometimes I think that I have a lot of friends, but I still feel lonely. I understand what the phrase “Lonely in the crowd” means. Maybe, I don’t know how to express my feeling. I have few friends that I can talk to, but I do not stay with them all the time I want. Sometimes when I need them and they do not stay around, I feel like I cannot fly by myself. I feel a little bit envy other people, when they stay together and look like so happy. In the other hand, they might not feel that happy. How can I know that they are really happy? I should learn to fly by myself. I have to live my life alone anyway. This is my life. I have to deal with anything, which happen in my life. Now I realize that I can fly, and I can do it so well. I have some plan for myself. The future is not so far. It is just beneath our nose. We breathe it in every minute, but we hardly feel it. Now I try to do my best by myself. There are a lot of hard times in my life but I can get through it every time. I do not have to worry about problem in my life anymore. I might feel bad sometimes but I can make it. I have so many good friends in my life. They make me happy. They have their wings to fly by themselves as I. I wish that I could fly beside them all.

Tried Ant

2004-11-25T01:04:00.000-08:00

I was the head of drama club of Silpakorn University. I think it has to have got a lot of responsibility to deal with the activities in the club. There are so many times that I have to do everything by myself. Sometimes I feel that it is too hard for me.
How could I be the head of the club? When we first discuss of member of the board, I said to my friends that, “I can do everything you want, just put my name in one position which no one want to do.” When I came back, I found that they put my name in the head position. I understood that everyone did not want to hold all of the work. It was too hard to manage everything, and it was true.
One project that I needed to share works to the members, I asked them about help. Everyone kept silent. I felt so bad. It seemed like I tried to manage everything and wanted their help to make it complete. After the silent, I went out of the table for a while. My friends stayed still. I thought they were thinking about that situation. They felt guilty.
I know that they do not want to hurt my feeling. I do not angry or complain them. We cannot take care of ourselves. There are so many works to do. Everyone has things to do, and so do I. There was some moment in my heart that I felt like a tried ant. I was an ant that worked so hard. I just wanted some place to take a rest. There was a big tree over there. I sat under the tree. The wind blowed so soft. The sound of the wind soothed me. A lot of leaves waved and greeted to me. There was nothing to worry. I had many friends here understood me.
When I went back to the table. My friends took responsibility for the project. I was glad that they took this job. I thought they needed sometime to make decision and learned to take responsibility of something else.
I learn to escape to another place, to take care of my feeling. Everybody needs some place to hide him or herself from confused world. I already have it. Some place, under the tree. I can sit and relax myself for a while. How about you? If you do not have any place, I could lend you my place.

I want to be a dragon.

2004-11-14T21:17:00.000-08:00

Have you ever want to be a dragon? I do not think so. I saw many movie which have many image of dragon. Some are good and some are bHave ad. I remember that my first cartoon animation is "Sleeping Beauty". I think everyone have seen this before. The witch finally become a dragon. It wants to kill the prince who tries to help the princess. The dragon burns everything with the passion of fire. I do not want to be that dragon but sometime - just only sometime I want to explode my furious anger with the fire like a dragon.
The day that I want to be the dragon was the clearly sunshine day. It was no sign of darkness in my mind. I was happy with that day until I help my friend to do her work in a play production. I was a sound operator in her production, it played in Bangkok. When I offered her my help she was so glad and I just saw she did not have enough members in this production. When I worked with her it was so bad. She treated me like I am an employee in a company. No friendship, no kindness. I did not think that she would do this to me. It was not the way I like to work with. There were another two friends that go to help her and felt in the same way. She never asked us for lunch. She went to have lunch with a group of actors which she never introduced us to know. I felt like a stranger. I was depressed and wanted to burn everything in front of me as a dragon but I could not.
I think it is so hard to company with people in this society. There are so many different kinds of people which I cannot live with. I cannot get along with this kind of people. Why don’t they concern the other’s feeling? It would be nice if everybody watch and see other around them. Everyone has feeling and wants to be take care of the sensation of their mind. In the present day, people concern about themselves and cry for good words and good feeling from everyone else.
Now the situation of want to be a dragon of me is gone. My life goes round with the world. I know that I cannot ask for a kindness from everyone. I just do not want to make myself like a mean person which make other people want to be a dragon as I was. I think I want to be something else. For example, I want to be an angle who spells something good for my good friend. Maybe this world would be more lively and modest.

The Sun and the Moon and Me

2004-11-10T07:26:00.000-08:00

When I look at the sky I see sun shine during the day and moon shine during the night. The bright of sunlight and the soft moonlight remind me something. The balance of nature Chinese philosophy “Tao” calls “Ying” and “Yang”, hot and cold.
I look at the sun and moon and realize that human is like them. I always have two different sides of thoughts or behavior. Sometimes it appears like sun shine and sometimes it has a shade of shadow to hind and show only some part like the moon.
I believe that everyone is both sun and moon. Sun shines sunlight; it has power of its own. Everyone has the driving force behind the power such as need, inspiration, dream, instinct, and else. In my opinion, this is the energy which can shines like the sun in the human part. Sometimes I like the moon. When I would like to do something that I plan or dream of but I cannot let it all out as I want. It is like the moonlight that sometimes show in a quarter. Moon shows the light in the surface. The moonlight shows in a quarter or full because the moon’s orbit around the earth. It is not different from me. There are many elements of life which could be a shade of shadow such as obstacle and problem in my life. Then I can show my ability in a quarter of all I have. In this moment I face the problem of explains my thought and idea; it shows as a small quarter of the moonlight.
I think that sometimes I have to know what time I should be like the sun. When I create a good idea, I should show that it is my idea with proud. I do not have to hide myself in the shadow or to be shy. In the other way, there are some situations that I have to share a credit to my friend. Some kinds of work or some important day, I have to let the other shine their light. For example, my friend’s birthday I prepare small surprise party for her. All I do is to make her to be the most important person in her special day. That is the time for me to be the moon.
I have to learn how to balance “Ying” and “Yang”, the sun and moon in me. All the thoughts I have as the sun, I have to deal it with the skill of using instrument and shine as full moon. The way of balance is to practice, study, and learn everything in everyday life. Then I can be full moon shine softly in the sky with the star in the same as everyone.